Joyce en ABC

Had ik zin in. 'Netjes' gejat bij Saskia.

Age: 27 (Djees, kmoest serieus nadenken)
Best friends: Mijn áller, állerbeste vriendje is natuurlijk mijn man Sander. Daarnaast noem ik toch: Jordi, Daniëlle en Kelsey.
Chore you hate: De burgelijke afwas.
Dreamhouse: Hmm, als ik dan toch mag kiezen: Iets vrijstaands en groot (wel met een tuinman en schoonmaakster dan:P).
Essential start of your day: Wakker worden zonder geluid.
Favorite color: Zwart en blauw. Stiekem ook een beetje roze.
Gold or silver: Mooier vind ik Zilver maar kan alleen maar tegen goud.
Height: 1,73
Instruments I play: Keyboard/Piano (poging tot anyway).
Job title: Momenteel woonbegeleidster verstandelijk beperkten (meervoudig).
Kids: 1 zoon Hayden van bijna 6 weken.
Life is incomplete without: Mijn mannen, directe familie en mn beesten.
Music that you always listen to: Favoriet is toch rock.
Nick: Meerdere: Djois, Neveah en voor games EndlessPain
Overnight hospital stays: Na mijn ongeplande keizersnee, donderdagmorgen opgenomen, maandagmorgen werd ik weer vrij gelaten ;-).
Quote from a movie: "We are the all singing, all dancing crap of the world" - Fight Club.
Reason to smile: Heel Cliché: als Hayden naar me lacht.
Siblings: Zus
Time you wake up: Schommelt momenteel ergens tussen 6 en 9 uur.
Underwear: Momenteel een charmante oma-slip ;-).
Very important date this year: 29-04, geboorte van Hayden.
Worst habit: Roken. (I know. Zucht.)
X-rays you’ve had done: 1, nadat ik op scouting camp gevallen was met m'n fiets. Enkelbanden gescheurd.
Yummy food you make: Spaghetti ala Joyce en Witlofsla ala Joyce. Kan niet kiezen.
Zoo animal: Geen eigenlijk. Geef mij maar huisdieren.

Joyce is getagged!

Jeuj, eindelijk mag ik eens meedoen met het taggen! Dank je wel Echt mens!

Wat is de bedoeling?
- Je plaatst een printscreen van je bureaublad, ofwel het scherm waar je achtergrond en programma’s etc staan
- Je geeft een korte toelichting bij je achtergrond en de programma’s
- Je tagged een aantal mensen

Nu doe ik er lekker 2, want, ik gebruik de laptop en computer vrijwel even veel.


Dit is degene van mijn laptop. Je kan eigenlijk meteen zien dat dit eigenlijk mijn laptop is. Ik ben zo chaotisch als de pest dus als ik iets belangrijks even op moet slaan of het is iets wat ik niet moet vergeten dan pleur ik het op mijn bureaublad. En dus ook gerust kriskras door elkaar. Toen Sander de laptop nog gebruikte was hij het een keer beu en maakte het mapje "Dingetjes van Joyce" en daar staat dus al een gedeelte rotzooi ;-).
Eerst de achtergrond. Nou, lijkt me duidelijk. Dit is een foto van Hayden, gemaakt door de kraamhulp in de eerste week dat we thuis waren. Dit vind ik 1 van de mooiste foto's en deze hebben we ook gebruikt voor het geboortekaartje.
Icoontjes: Altijd standaard heb ik een to-do lijstje op mn bureaublad. Dingen die ik MOET doen maar vergeet als ik het niet opschrijf. Ook heb ik deze altijd om het voor mezelf minder chaotisch te maken in mijn hoofd. Een beetje van als ik het opschrijf kan het mijn hoofd uit. Iets wat dus nooit werkt.
Verder staan er shortcuts van programma's die ik vaak gebruik zoals tweetdeck en voorheen lineage2 (online spel).
Ook staan er shortcuts die ik nooit gebruik zoals firefox, deze open ik standaard vanuit de balk onderin dus heb eigenlijk geen excuus waarom die erop staat haha. En belangrijke dingen zoals programma van de belastingdienst wat ik niet kwijt wilt raken in alle chaotische mappen van de laptop zet ik op mijn blad. Ook staan er 2 foto mappen, 1 van ons trouwen en 1 van Hayden. Nu numero 2.


Je kan eigenlijk met 1 opslag al zien dat de pc eigenlijk van Sander is. Alles staat recht haha. De achtergrond wisselt best vaak, 1 x in de zoveel tijd gaat hij op zoek en de meest mooiste achtergronden komen dan op de computer. De meeste icons hier zijn games, Sander is een echte gamefreak. Ook hier staat weer een firefox icon die we nooit gebruiken. Hier en daar zie je wel icoontjes van mij, zoals Imvu (3-d chat), tweetdeck en het txt bestandje Blog (bezig met html-en wat niet wilt lukken).
Goed, dit waren dus mijn bureaublaadjes. Is niet moeilijk wie ik taggen. Is er maar 1 die mijn blog leest die zelf ook een blog heeft. Dus Daan , vangen die handel!

Joyce & Hayden

Inmiddels zijn we bijna 3 weken verder. Ik kan niet anders zeggen dan dat het goed gaat. Ondanks (of misschien wel dankzij) de toch vrij zware zwangerschap en nog dramatischer bevalling is Hayden een heerlijk makkelijk en tevreden kind (tot nu toe in ieder geval ;)). Vanaf de dag dat we thuis zijn slaapt meneer vrij goed in zijn eigen bed 's nachts. Tussen 11 en 12 krijgt hij de laatste voeding, slaapt dan 3 tot 4 uur, krijgt een schone luier en 1 of 2 borsten en slaapt weer 3 tot 4 uur. In principe hoeven we er dus maar 1 keer uit 's nachts. En de laatste 3 a 4 dagen slaapt meneer ook overdag goed door, komt vaak alleen als hij honger heeft en is daarna soms nog wat wakker maar zal niet onnodig huilen.

Ook qua groeien doet hij het super. Maat 56 begint hem nu echt te klein te worden. En hij is al bijna 5 kilo. Hij begint nu ook een beetje te ontdekken dat hij zelf geluiden kan produceren. Dan komt er ineens een "Heeeuj" uit de wagen waarna hij zelf wat verbaast kijkt. Zijn handjes zijn al vanaf het begin favoriet. Sowieso bij elke voeding stopt hij ze in zijn mond (tot ergernis van mij want dan krijg ik die tepel dr niet in). Ook is hij al ontzettend sterk. Lijkt soms al proberen te gaan staan (hij 'drukt' zich dan gewoon op als wij hem vasthouden) en al vanaf het begin kan hij al lang zijn eigen hoofd omhoog houden. Ook heb ik al de nodige kopstoten van hem gehad (hij vind mij dan ook de liefste ;)). Al met al hebben we dus gewoon weinig tot niks te klagen! En we hopen hard dat hij zo'n makkelijk kind blijft ;).

Joyce en de bevalling.

Donderdagmorgen 28 April moesten we ons om kwart over 7 melden op de afdeling verloskunde in het ziekenhuis van Zevenaar. Meteen werd ik gekoppeld aan een CTG apparaat, een machine die bijhoud hoe de hartslag van de baby gaat en hij registreert weeën. Hartslag was goed, de weeën activiteit was minimaal, vrijwel niet. 10 voor 8 kwamen ze gel inbrengen, dit om de baarmoedermond te verweken. Dit kan ervoor zorgen dat de weeën meteen beginnen te komen maar het kan ook dat het nog 3x herhaald moet worden. Meteen kreeg ik krampen, te vergelijken met erge menstruatie pijn. Het was eerder vervelend, nog niet echt pijnlijk. Kreeg toen zelfs een ontbijtje aangeboden.

Rond 10 uur kwamen ze weer kijken of er vooruitgang in zat. Ik had al 1cm ontsluiting en dit was opgelopen naar 2cm. Er zat dus wel iets vooruitgang in, het was echt begonnen. Rond 1 uur kwamen ze weer controleren, intussen waren de krampen echt overgegaan in weeën. De baarmoedermond was wel meer verweken maar qua centimeters was er nog niks bijgekomen. We gingen het nog een uurtje aankijken en dan zouden ze of mijn vliezen doorprikken of nog een keer gel inbrengen. Dus om 2 uur kwamen ze weer en besloten we de vliezen door te prikken. Enorm raar gevoel. Meteen was er sprake van een soort zwembad. Ook zat er meteen een soort van deuk in mijn buik, net of de baby een beetje vacuüm gezogen werd. Wederom werden de weeën iets heftiger.

Enige tijd later (1 of 2 uur) werd er weer gecontroleerd. Weer zat ik nog steeds op 2cm. Er werd voorgesteld om een infuus met weeën opwekkend middel in te zetten omdat de weeën niet sterk genoeg waren. Wat ik trouwens wel erg raar vond was dat zodra er iemand binnenkwam de weeën meteen afzakten. Soort van dat ik het onbewust tegenhield, iets wat je echt niet wilt haha. Infuus, dat was 1 van de dingen waar ik het liefst zonder wou. Ik ben alles behalve een voorstander van naalden en dan vooral 1 die in je hand blijft zitten. Maar ik zag ook wel in dat dit gewoonweg niet opschoot. Het infuus werd laag aangezet maar het had wel meteen effect. Weer werden de weeën heftiger. Ook kon ik geen fijne houding meer vinden. Het was nog te houden maar ondertussen werd ik ook weer misselijk en hing ik regelmatig boven zo'n fijn ijzeren ziekenhuis bakje.

Weer een tijd later (ergens eind van de middag) werd er weer gekeken en weer was het niks opgeschoten qua centimeters. Meneer had er gewoon echt geen zin in. Ik daarentegen had er al bijna genoeg van. De weeën werden steeds heftiger, kwamen sneller op elkaar en ik bleef misselijk. Toen werd er voorgesteld om een ruggenprik te doen. Dit zodat ik de weeën beter kon opvangen en meer kon ontspannen, dit zorgt er dan namelijk voor dat de centimeters was sneller komen. Ook konden ze dan het infuus verhogen zodat de weeën nog sterker zouden worden. Ook dit was iets waarvan ik van te voren had gezegd niet te willen. Er zitten nou eenmaal risico's aan en dan moest ik met nog een naald in mijn lijf verder. Maar inmiddels had ik zoveel pijn dat ik maar wat graag wilde. Ik werd naar boven gereden waar een enorm leuke en humoristische anesthesist op me stond te wachten die me meteen op mijn gemak stelde. Na aan 100 toeters en bellen te zijn aangesloten was het dan zover, de ruggenprik.
Eerst werd de plek waar ze zouden prikken verdoofd, dit deed al best pijn. En dan al helemaal als je tussendoor ook nog weeën krijgt. Daarna ging de echte naald erin, deze blijft dan zitten en geeft een verdovend middel af waardoor je vanaf je buik naar beneden minder tot niks voelt. En inderdaad, niet snel merkte ik al dat mijn benen gingen tintelen en de pijn vrijwel helemaal verdween, wat een opluchting!

Ik werd naar de verloskamer gereden waar het infuus met weeën opwekkers enorm opgehoogd werden. In de middag stond deze namelijk 1,2mm en nu op 9,6mm. Maar ik voelde er niks van, heerlijk. Mijn linkerbeen was inmiddels zo verdoofd dat ik hem zelf niet meer kon bewegen. Ik werd weer op de CTG aangesloten en daar was inderdaad te zien dat de weeën heel snel en heftig kwamen maar ik voelde er niks van. Wel bleef ik misselijk en regelmatig overgeven, ook water hield ik niet meer binnen. Moeders en zus kwamen even op bezoek.

Weer gingen ze kijken of het al iets opgeschoten was. En jawel, 1 hele centimeter. Niet veel dus. Weer werd het infuus verhoogd, 19mm. Al vrij snel kwamen de weeën door de ruggenprik heen. Niet alleen deden ze enorm veel pijn, er zat ook geen pauze meer tussen. Er werd besloten dat ik een andere pijnstiller erbij kreeg, dit zou me wat suffer maken en ervoor zorgen dat de scherpe randjes eraf gingen en er pauzes tussen kwamen. En inderdaad, het was wat beter te doen al was het nog steeds alles behalve fijn. Rond een uur of 10 kwamen ze weer controleren. Eindelijk leek er echt vooruitgang in te zitten, ik zat nu op de 5 a 6cm. Ik hoopte dat het nu inderdaad een stuk sneller zou gaan. Meneer moest nog iets verder indalen, als dit gebeurde dan zou het inderdaad een stuk sneller gaan omdat zijn hoofd dan zou zorgen voor meer ontsluiting. Rond een uur of 12 werd er weer gekeken. Helaas, ik bleef nog steeds hangen op 5/6cm. De gynaecoloog werd erbij gehaald. Zij vertelde me dat Meneer gewoon niet wilde indalen. Hij zat er met een punt van zijn hoofd wel half door maar zakte gewoon niet verder. Ze gaf me 2 opties. Optie 1 was om het infuus op maximaal te zetten en nog een uur of 4 te wachten, met een hele grote kans dan een keizersnee te moeten. Optie 2 was om meteen een keizersnee te doen. Nummer 3 van de dingen die ik absoluut niet wilde eigenlijk.

Ik zat er zo doorheen en was door mijn krachten heen door al het overgeven en pijn. Na nog wat dingen gevraagd te hebben over de risico's ging er bij mij een knop om. Hij moest eruit, en kon mijn lichaam dit niet zelf dan maar zo. Er moest nog een team komen en een OK in orde gemaakt worden en dan zouden ze me gaan helpen. Het infuus werd al uitgezet, gezien ik geen weeën meer nodig had om voor ontsluiting te zorgen. Ik kon weer even op adem komen. Rond half 1 werd ik naar de OK gereden waar een andere anesthesist me uitlegde hoe ik verdoofd zou worden. De ruggenprik zou worden verhoogd, dit konden ze doen tot 80%, de overige 20% zou je dan wel voelen zeg maar. Niet dat je dan pijn voelt maar je voelt wel wat ze zo'n beetje doen. Sander moest ondertussen verkleden in OK kleding zodat hij erbij kon zijn. Het gevoel in mijn buik en benen was helemaal weg. Ook werd de tafel waar ik inmiddels op lag iets gekanteld maar ze hadden me helemaal vast gegespt zodat ik er niet af zou glijden. Helaas bleef ik nog steeds misselijk dus net voor ze me open wouden snijden moest ik weer overgeven waardoor ze nog niks konden doen.

Sander zat naast mijn hoofd. Ik kon aan hem zien dat ook hij het alles behalve leuk vond, wat natuurlijk logisch is. Er zat een doek voor me gezicht zodat ik niks kon zien, aan de ene kant vond ik dit wel jammer want ik vind dit juist wel interessant. Ik probeerde nog te kijken via de grote lampen maar kon alleen de chirurg zien. Ik rook een vieze brand lucht, ik denk dat ze ipv snijden me open gebrand hebben. Ook voelde ik veel geduw en getrek aan mijn buik, een heel gek gevoel. Er werd me verteld wat ze aan het doen waren en dat ik zo zou voelen dat ze van boven hem naar beneden zouden drukken. En idd kon ik dit voelen. Voordat ik het wist was hij eruit, dit heb ik niet eens gezien zo snel ging het. Sander mocht met hem mee naar een tafel waar hij gecontroleerd zou worden. Ik kon mijn hoofd draaien zodat ik hun kon zien op een afstandje. De eerste traan vloeide al bij mij en ik zag dat Sander ook erg emotioneel was. Er werd me gevraagd hoe hij zou gaan heten en ik vertelde dat hij Hayden Liam ging heten. Ik vroeg hun hoe laat hij precies geboren was en ze vertelden me dat dit 1:47 was. Iets later kwam Sander met Hayden in een doek gewikkeld naar me toe. Hij werd op mijn borst gelegd zodat ik hem kon zien. Meteen had hij zijn grote ogen open en keek me aan. De kinderarts die hem gecontroleerd had kwam me vertellen dat alles helemaal in orde was. Alles zat erop en eraan en zijn gehemelte zat dicht.

Sander mocht met hem naar onze kamer, dit omdat de OK te koud was voor hem. Ondertussen gingen ze mij hechten. Weer werd ik misselijk en moest ik overgeven. Na ongeveer een half uurtje waren ze klaar en werd ik naar de verloskamer gereden waar Sander zat. Meteen kreeg ik Hayden op mijn borst gelegd. Ook kreeg ik te horen dat hij 4185gram woog en 54cm lang was (al staat overal dat dit 55cm is). Omdat ik borstvoeding wilde geven kwam een zuster me helpen om hem voor het eerst aan te leggen, dit ging eigenlijk vrijwel meteen goed. Sander en ik kregen even tijd alleen met Hayden. Beide waren we verbaasd dat hij er zo 'gaaf' uitzag. Geen spoortje van wat dan ook zat er nog op hem. Het enige wat te zien was, was een enorme punt op zijn hoofd, dit was het stukje van zijn hoofd wat al wel ingedaald was. Ook waren er nog wat resten te zien van lijm van de plakker die hij op zijn hoofd had gehad toen hij nog in me zat (om zijn hartslag te controleren). Na een uurtje ofzo kwam een zuster hem aankleden. Sander was inmiddels ook helemaal kapot dus belde ik mijn zus om te vragen of ze hem naar huis wou rijden, gezien hij niet mocht blijven slapen. Ik daarentegen zat nog vol adrenaline. Toen Sander weg was lag Hayden in een bedje naast me maar ik kon de slaap niet vatten, af en toe dommelde ik wat weg. Wat een dag en nacht was dit geweest.

Het zat erop! Onze zoon was eindelijk geboren, 8 dagen na de uitgerekende datum op 29 April 2011. En wat zijn we trots!


Onze eerste foto met zijn 3en. (Meer foto's zullen nog volgen)

Laatste (?) bezoek bij de VK.

40 weken en 5 dagen zwanger. Dat ben ik nu. 5 dagen over tijd dus. We komen net terug van de verloskundige, waarschijnlijk ook laatste bezoekje. Want morgenvroeg om 10 uur moeten we bij de gynaecoloog zijn. Daar word er uitgebreid gekeken of alles met de baby nog goed is (door middel van een CTG), of er nog genoeg vruchtwater is, of de placenta nog goed werkt etc etc. Mocht alles goed zijn krijg ik als het goed is de keus wat ik zelf wil. In tegenstelling tot vroeger kan (en mag) je er nu namelijk voor kiezen om eerder dan 42 weken ingeleid te worden. Dit kan en mag dan al vanaf 41 weken (donderdag dus). Erg spannend allemaal. Ene kant denk ik, ik wil er zo graag vanaf zijn, van mijn part blijf ik morgen al in het ziekenhuis, anderzijds, zolang hij het nog goed heeft laat ik het liever op de natuurlijk manier gebeuren.

Bij de VK zelf was het ook spannend. Zo ben ik in 5 dagen tijd 2 kilo aan vocht aangekomen. Meneer was (EINDELIJK) helemaal ingedaald en lag met zijn hoofdje in mn bekken. Ook kreeg ik meteen een inwendig onderzoek zodat ze kon kijken of ze me ter plekke al kon strippen (google het maar :P) en hoe het met mn baarmoedermond stond. Die was al aan het verweken (goed teken) maar nog net niet ver genoeg dat ze het aandurfde om te strippen. Kon in principe wel maar dan was het risico erg groot dat ik vannacht de hele nacht op ben met voorweeën en dat het dan alsnog niet doorzet. Ook mijn bloeddruk was nu niet meer zo netjes als normaal: 125/85. Maar dit heeft denk ik als reden dat ik me nu dus best wel druk loop te maken over hoe en wat. Zoals het er nu voorstaat kan het dus zijn dat ik donderdag of zelfs morgen al ingeleid ga worden, op welke manier is alleen nog niet duidelijk (strippen of met infuus), dit horen we dan morgen bij de gyn.

Ook al zit ik er weken tegenaan te hikken en naar uit te kijken, nu komt het op een of andere manier toch ineens dichtbij. Heel raar idee. Voel me dan ook best onzeker en emotioneel. Hoe dan ook uiterlijk volgende week donderdag hebben we EINDELIJK ons jochie in onze armen. We houden jullie op de hoogte.

(Zal je zien dat hij vannacht alsnog spontaan komt. Hihi.)

Joyce en kater Mike.

Bijna anderhalf jaar wandelt hij hier al rond: Onze je-weet-wel-kat Mike. Hij is bij ons gekomen als nood oplossing, degene bij wie hij woonde (vriendin en oud-collega van mij) werd een beetje gek van hem. Nachtenlang schreeuwde hij namelijk alles bij elkaar, gaf regelmatig over en krabde aan alles behalve de krabpaal. Zij had hem een maand daarvoor gekregen als house-warming gift (ook weer van collega's) en die hadden hem weer via marktplaats. Het enige wat er bekend was van hem was dat hij ongeveer 6 was en getraumatiseerd omdat hij ooit in een kleine ruimte opgesloten is geweest. Omdat collega inmiddels echt hopeloos was bood ik aan dat hij het wel bij ons mocht komen proberen. En ze was daarmee zo blij dat hij dezelfde avond nog gebracht werd.

De eerste 2 dagen liet hij zich bijna niet zien. Ook poes Phoebe wist even niet wat ze ermee aan moest. Zij vond natuurlijk dat zij als hoogste in rang stond, gezien ze hier wat langer was. Geleidelijk aan kwam Mike steeds vaker bij ons liggen en dan vooral bij Sander. En ondanks dat Phoebe hem (nu nog steeds) regelmatig achterna zit kunnen ze soms ook lekker bij elkaar liggen en likt Phoebe regelmatig zijn hoofd (blijkt dus dat de kat hoogste in rang dit altijd doet). Phoebe was ook een 'afdankertje' (mensen die haar hadden, hadden ook een hond en dat ging niet goed samen) maar zij was nog wat jonger toen we haar kregen, ik geloof 18 weken. En omdat zij nooit naar buiten was geweest besloten we dat ze gewoon een binnenkat zou blijven. Mike daarentegen laat regelmatig merken dat hij graag naar buiten wilt. Zodra de zon schijnt ligt hij op de meest zonnige plek van het huis. Ook als ik de ramen op een kiertje zet snuift hij aan de buitenlucht als een astmatische kat die voor het eerst lucht krijgt.

Maar we durven het gewoon niet aan hem naar buiten te laten. Niet dat we bang zijn dat hij niet meer terug wilt komen maar omdat we bang zijn dat hij niet meer terug kán komen. Gezien dat hij heel erg snel schrikt (trauma) en er hier heel wat hang jongeren met dierenbeul reputatie rondlopen zou het zo kunnen dat hij een ongeluk krijgt of erger. Ook wonen we aan een vrij drukke straat waar veel auto's door rijden. Vorig jaar heb ik 1 keer 's nachts per ongeluk de buitendeur open gelaten. Toen Sander de volgende ochtend beneden kwam was Mike zeiknat de van de regen. Het was overduidelijk dat hij dus echt wel naar buiten was geweest.

Nog steeds is Mike een soms wat aparte kat. Het overgeven doet hij bijvoorbeeld nog steeds met enige regelmaat. En we hebben geen idee waarom of waardoor. Ook plast hij soms in de keuken, welke geur dat we er ook opspuiten. Ook kan hij héél zielig mauwen (het is niet eens miauwen, zo apart) of mopperen als hij even aan de kant moet. Wel hebben we ook gemerkt dat hij goed samen kan met kinderen, die mogen alles bij hem doen. Terwijl Phoebe niet eens bij vreemden in de buurt komt. Ook is Mike aartslui. Zo ligt hij makkelijk 8 uur lang op 1 plek, doet dan even zijn behoefte op de bak, eet en drinkt wat om de volgende 8 uur weer op dezelfde plek te gaan liggen. Ook zijn we hem regelmatig kwijt, dan heeft hij ergens een nieuw plekje gevonden en dan is het aan ons te zoeken waar. Want hoe hard je ook roept of met koekjes rammelt, hij komt echt niet. Zo hebben we hem al een keer in de tv kast achter de playstation gevonden, onderin de wandelwagen, onder het looptstoeltje en een keer in een boodschappentas. Ook is het gebruik van de krabpaal hem nog steeds onbekend. Hij scherpt zijn nagels aan de muren of aan de computerstoel. Toch is hij meestal wel een schoot-kat. Zodra iemand relaxed gaat zitten op de bank eist hij meteen een schoot op. En als we iets lekkers voor ze hebben (stukje kaas, kattenstokje of snoepje) dan gaat hij er eerst uitgebreid aan likken ipv het op te eten (Phoebe ruikt er nog niet eens aan of het is al weg).

Collega was laatst een keer hier en vertelde dat Mike een totaal andere kat was. Veel rustiger en relaxter. Deed ons zeer goed om te horen :) En wijzelf denken en hopen) ook echt dat hij ondanks dat hij niet naar buiten mag, wel gelukkig is.


Ik had een doos vol van de Wehkamp ontvangen en meneer eiste meteen zijn plek ;) >>>>>>




Ondanks dat ik er soms hopeloos en moedeloos van word als hij weer de hele dag over loopt te geven (vooral nu ik sinds ik zwanger ben er ab-so-luut niet meer tegen kan) is het een super lieve kat en zou ik niet weten wat ik zonder hem zou moeten...


<<<<< Door het overgeven, plassen en het achterna zitten van elkaar mogen de katten niet naar boven. Dus vaak zit Mike soms zo voor de deur.

Joyce word overspoeld.

Soms, dan denk ik na over straks. Over later. Over een week of 5 (3 in mijn hoofd) zijn we niet meer langer met zijn tweeën. Maar met zijn drieën.

Enerzijds is het een beangstigende gedacht. ALTIJD, 24/7 de verantwoording over iemand. Zou ik de verantwoordelijkheid aankunnen? Heb ik wel een echt moeder instinct en zou ik weten wanneer er iets met mijn kleintje aan de hand is? En nog belangrijker, wat ik dan moet doen? Zou het goed gaan met borstvoeding geven? Zou ik wat over mijn sociale awkwardness heen komen en daadwerkelijk wat meer bij mensen/vrienden langsgaan? Kan ik straks wel bij de dokter of waar dan ook mijn mond kunnen opendoen als ik het ergens niet mee eens ben. Word ons kind een huilbaby? Zal hij straks makkelijk doorslapen of tot zijn 3de jaar ons elke nacht wakker schreeuwen? En hoe zit met de financiën? Zijn er dingen waar we geen rekening mee gehouden hebben? Zal ik nog toekomen aan school en belangrijker, er nog de motivatie voor hebben? Hoe gaan de katten reageren? Zal ons kind allergisch zijn en zouden we ze weg moeten doen?

Maar ik denk niet alleen aan de enge dingen. Ik vraag me ook af hoe het straks zal zijn om hem EINDELIJK vast te kunnen houden. Hoe hij zal klinken, wat het met me zal doen als ik hem hoor huilen. Hoe hij eruit ziet, zowel qua karakter als qua uiterlijk. Zou het echt een homo-tje worden zoals ik wel eens lachend denk of word het straks een stoere macho? Een allermansvriendje? Wat gaan zijn eerste woordjes worden? Wanneer zal hij voor het eerst gaan lachen? Welke bekken gaat hij trekken bij zijn eerste fruithapje? Word zo'n lekker dik baby-tje? Hoe gaat hij de katten straks pesten? Hoe nieuwsgierig zal hij worden over de wereld?

Maar, hoe dan ook. Ik hou nu onvoorwaardelijk van hem.