Rond 10 uur kwamen ze weer kijken of er vooruitgang in zat. Ik had al 1cm ontsluiting en dit was opgelopen naar 2cm. Er zat dus wel iets vooruitgang in, het was echt begonnen. Rond 1 uur kwamen ze weer controleren, intussen waren de krampen echt overgegaan in weeën. De baarmoedermond was wel meer verweken maar qua centimeters was er nog niks bijgekomen. We gingen het nog een uurtje aankijken en dan zouden ze of mijn vliezen doorprikken of nog een keer gel inbrengen. Dus om 2 uur kwamen ze weer en besloten we de vliezen door te prikken. Enorm raar gevoel. Meteen was er sprake van een soort zwembad. Ook zat er meteen een soort van deuk in mijn buik, net of de baby een beetje vacuüm gezogen werd. Wederom werden de weeën iets heftiger.
Enige tijd later (1 of 2 uur) werd er weer gecontroleerd. Weer zat ik nog steeds op 2cm. Er werd voorgesteld om een infuus met weeën opwekkend middel in te zetten omdat de weeën niet sterk genoeg waren. Wat ik trouwens wel erg raar vond was dat zodra er iemand binnenkwam de weeën meteen afzakten. Soort van dat ik het onbewust tegenhield, iets wat je echt niet wilt haha. Infuus, dat was 1 van de dingen waar ik het liefst zonder wou. Ik ben alles behalve een voorstander van naalden en dan vooral 1 die in je hand blijft zitten. Maar ik zag ook wel in dat dit gewoonweg niet opschoot. Het infuus werd laag aangezet maar het had wel meteen effect. Weer werden de weeën heftiger. Ook kon ik geen fijne houding meer vinden. Het was nog te houden maar ondertussen werd ik ook weer misselijk en hing ik regelmatig boven zo'n fijn ijzeren ziekenhuis bakje.
Weer een tijd later (ergens eind van de middag) werd er weer gekeken en weer was het niks opgeschoten qua centimeters. Meneer had er gewoon echt geen zin in. Ik daarentegen had er al bijna genoeg van. De weeën werden steeds heftiger, kwamen sneller op elkaar en ik bleef misselijk. Toen werd er voorgesteld om een ruggenprik te doen. Dit zodat ik de weeën beter kon opvangen en meer kon ontspannen, dit zorgt er dan namelijk voor dat de centimeters was sneller komen. Ook konden ze dan het infuus verhogen zodat de weeën nog sterker zouden worden. Ook dit was iets waarvan ik van te voren had gezegd niet te willen. Er zitten nou eenmaal risico's aan en dan moest ik met nog een naald in mijn lijf verder. Maar inmiddels had ik zoveel pijn dat ik maar wat graag wilde. Ik werd naar boven gereden waar een enorm leuke en humoristische anesthesist op me stond te wachten die me meteen op mijn gemak stelde. Na aan 100 toeters en bellen te zijn aangesloten was het dan zover, de ruggenprik.
Eerst werd de plek waar ze zouden prikken verdoofd, dit deed al best pijn. En dan al helemaal als je tussendoor ook nog weeën krijgt. Daarna ging de echte naald erin, deze blijft dan zitten en geeft een verdovend middel af waardoor je vanaf je buik naar beneden minder tot niks voelt. En inderdaad, niet snel merkte ik al dat mijn benen gingen tintelen en de pijn vrijwel helemaal verdween, wat een opluchting!
Ik werd naar de verloskamer gereden waar het infuus met weeën opwekkers enorm opgehoogd werden. In de middag stond deze namelijk 1,2mm en nu op 9,6mm. Maar ik voelde er niks van, heerlijk. Mijn linkerbeen was inmiddels zo verdoofd dat ik hem zelf niet meer kon bewegen. Ik werd weer op de CTG aangesloten en daar was inderdaad te zien dat de weeën heel snel en heftig kwamen maar ik voelde er niks van. Wel bleef ik misselijk en regelmatig overgeven, ook water hield ik niet meer binnen. Moeders en zus kwamen even op bezoek.
Weer gingen ze kijken of het al iets opgeschoten was. En jawel, 1 hele centimeter. Niet veel dus. Weer werd het infuus verhoogd, 19mm. Al vrij snel kwamen de weeën door de ruggenprik heen. Niet alleen deden ze enorm veel pijn, er zat ook geen pauze meer tussen. Er werd besloten dat ik een andere pijnstiller erbij kreeg, dit zou me wat suffer maken en ervoor zorgen dat de scherpe randjes eraf gingen en er pauzes tussen kwamen. En inderdaad, het was wat beter te doen al was het nog steeds alles behalve fijn. Rond een uur of 10 kwamen ze weer controleren. Eindelijk leek er echt vooruitgang in te zitten, ik zat nu op de 5 a 6cm. Ik hoopte dat het nu inderdaad een stuk sneller zou gaan. Meneer moest nog iets verder indalen, als dit gebeurde dan zou het inderdaad een stuk sneller gaan omdat zijn hoofd dan zou zorgen voor meer ontsluiting. Rond een uur of 12 werd er weer gekeken. Helaas, ik bleef nog steeds hangen op 5/6cm. De gynaecoloog werd erbij gehaald. Zij vertelde me dat Meneer gewoon niet wilde indalen. Hij zat er met een punt van zijn hoofd wel half door maar zakte gewoon niet verder. Ze gaf me 2 opties. Optie 1 was om het infuus op maximaal te zetten en nog een uur of 4 te wachten, met een hele grote kans dan een keizersnee te moeten. Optie 2 was om meteen een keizersnee te doen. Nummer 3 van de dingen die ik absoluut niet wilde eigenlijk.
Ik zat er zo doorheen en was door mijn krachten heen door al het overgeven en pijn. Na nog wat dingen gevraagd te hebben over de risico's ging er bij mij een knop om. Hij moest eruit, en kon mijn lichaam dit niet zelf dan maar zo. Er moest nog een team komen en een OK in orde gemaakt worden en dan zouden ze me gaan helpen. Het infuus werd al uitgezet, gezien ik geen weeën meer nodig had om voor ontsluiting te zorgen. Ik kon weer even op adem komen. Rond half 1 werd ik naar de OK gereden waar een andere anesthesist me uitlegde hoe ik verdoofd zou worden. De ruggenprik zou worden verhoogd, dit konden ze doen tot 80%, de overige 20% zou je dan wel voelen zeg maar. Niet dat je dan pijn voelt maar je voelt wel wat ze zo'n beetje doen. Sander moest ondertussen verkleden in OK kleding zodat hij erbij kon zijn. Het gevoel in mijn buik en benen was helemaal weg. Ook werd de tafel waar ik inmiddels op lag iets gekanteld maar ze hadden me helemaal vast gegespt zodat ik er niet af zou glijden. Helaas bleef ik nog steeds misselijk dus net voor ze me open wouden snijden moest ik weer overgeven waardoor ze nog niks konden doen.
Sander zat naast mijn hoofd. Ik kon aan hem zien dat ook hij het alles behalve leuk vond, wat natuurlijk logisch is. Er zat een doek voor me gezicht zodat ik niks kon zien, aan de ene kant vond ik dit wel jammer want ik vind dit juist wel interessant. Ik probeerde nog te kijken via de grote lampen maar kon alleen de chirurg zien. Ik rook een vieze brand lucht, ik denk dat ze ipv snijden me open gebrand hebben. Ook voelde ik veel geduw en getrek aan mijn buik, een heel gek gevoel. Er werd me verteld wat ze aan het doen waren en dat ik zo zou voelen dat ze van boven hem naar beneden zouden drukken. En idd kon ik dit voelen. Voordat ik het wist was hij eruit, dit heb ik niet eens gezien zo snel ging het. Sander mocht met hem mee naar een tafel waar hij gecontroleerd zou worden. Ik kon mijn hoofd draaien zodat ik hun kon zien op een afstandje. De eerste traan vloeide al bij mij en ik zag dat Sander ook erg emotioneel was. Er werd me gevraagd hoe hij zou gaan heten en ik vertelde dat hij Hayden Liam ging heten. Ik vroeg hun hoe laat hij precies geboren was en ze vertelden me dat dit 1:47 was. Iets later kwam Sander met Hayden in een doek gewikkeld naar me toe. Hij werd op mijn borst gelegd zodat ik hem kon zien. Meteen had hij zijn grote ogen open en keek me aan. De kinderarts die hem gecontroleerd had kwam me vertellen dat alles helemaal in orde was. Alles zat erop en eraan en zijn gehemelte zat dicht.
Sander mocht met hem naar onze kamer, dit omdat de OK te koud was voor hem. Ondertussen gingen ze mij hechten. Weer werd ik misselijk en moest ik overgeven. Na ongeveer een half uurtje waren ze klaar en werd ik naar de verloskamer gereden waar Sander zat. Meteen kreeg ik Hayden op mijn borst gelegd. Ook kreeg ik te horen dat hij 4185gram woog en 54cm lang was (al staat overal dat dit 55cm is). Omdat ik borstvoeding wilde geven kwam een zuster me helpen om hem voor het eerst aan te leggen, dit ging eigenlijk vrijwel meteen goed. Sander en ik kregen even tijd alleen met Hayden. Beide waren we verbaasd dat hij er zo 'gaaf' uitzag. Geen spoortje van wat dan ook zat er nog op hem. Het enige wat te zien was, was een enorme punt op zijn hoofd, dit was het stukje van zijn hoofd wat al wel ingedaald was. Ook waren er nog wat resten te zien van lijm van de plakker die hij op zijn hoofd had gehad toen hij nog in me zat (om zijn hartslag te controleren). Na een uurtje ofzo kwam een zuster hem aankleden. Sander was inmiddels ook helemaal kapot dus belde ik mijn zus om te vragen of ze hem naar huis wou rijden, gezien hij niet mocht blijven slapen. Ik daarentegen zat nog vol adrenaline. Toen Sander weg was lag Hayden in een bedje naast me maar ik kon de slaap niet vatten, af en toe dommelde ik wat weg. Wat een dag en nacht was dit geweest.
Het zat erop! Onze zoon was eindelijk geboren, 8 dagen na de uitgerekende datum op 29 April 2011. En wat zijn we trots!
Onze eerste foto met zijn 3en. (Meer foto's zullen nog volgen)
2 opmerkingen:
OOO ik zit gewoon met kippenvel en tranen achter mijn ogen jullie bevalingsverhaal te lezen.
Je hebt heel wat moeten doorstaan, maar nu is hij er toch eindelijk, mooi mannetje hoor!!
Liefs Manon
Eindelijk de tijd gehad om het te lezen. Wist natuurlijk wel een beetje wat er gebeurd was, maar niet in detail. Jee, wat was het zwaar en dan alsnog een keizersnede. En veel overgeven zeg. Of je dat tijdens je zwangerschap al niet genoeg had gedaan. Maar jullie mannetje is er. Prachtig jochie en een hele stoere naam.
Een reactie posten