Joyce en vriendschap.

"Een keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom"

Iedere Nederlander kent dit nummer wel van het goede doel. Ik moest eraan denken toen ik besloot een logje te doen over dit onderwerp. Mijn vriendschappen zijn op één hand te tellen. Door mijn 'aandoening' ben ik niet bepaald goed in het onderhouden van sociale contacten. Ik vind het moeilijk mensen bij me in huis te laten omdat ik enorme controle freak ben. En vooral onzeker over wat mensen dan van me denken. Omdat ze bijvoorbeeld iets zien wat niet hoort. Of omdat ik iets anders doe of heb dan 'normaal' in huis. Zelfs bij mensen / vrienden die ik heel goed en heel lang ken heb ik hier moeite mee.

Mijn vriendschappen koester ik daarom ook. Ik loop niet bij ze de deur plat. Andersom ook niet. Ook zal ik niet snel de telefoon pakken om te bellen vanwege mijn bel angst. Om dus diezelfde reden. Maar dat hoeft in mijn ogen ook niet. Ik verwacht het andersom ook niet.

Zo duurt de vriendschap van mij en vriendin D al zo'n 11 a 12 jaar. We leerden elkaar kennen in een chatroom of all places. En ondanks dat ze wat ouder is dan ik hebben wij al die jaren nog contact gehouden. We zitten beiden allang niet meer in die chatroom maar spreken elkaar tegenwoordig vooral via twitter. Ook volg ik enkele jaren trouw haar weblog en zover ik weet is zij 1 van de weinige mensen die de mijne leest :-).

En dan vriendje J. Die ken ik ook ongeveer zo'n 10 jaar. En ook hem heb ik via internet ontmoet, hetzij via een game. Soms spreken we elkaar weken niet. En dan ineens weer weken elke dag. Ondanks dat weet ik dat hij er voor me is en vice versa. Hij verteld me gewoon wat hij denkt en wat hij vind. Verteld ook gewoon als hij vind dat ik dom bezig ben en dat waardeer ik juist. Dat is immers één van de belangrijkste dingen van vriendschappen: Eerlijkheid. En ondanks dat wij ook best wel eens onze ruzies gehad hebben was hij wel mijn getuige op de belangrijkste dag van mijn leven :-).

En dan heb je ook nog van die vriendschappen die je nooit verwacht had. Dat is het geval met vriendin K. Die leerde ik kennen als collega. Mijn eerste gedachte over haar was weinig positief om heel eerlijk te zijn. Niet dat ik een hekel aan haar had maar ik vond haar niet echt mijn type om het zo maar te noemen. Ze is dan ook wel wat jonger dan ik. Anyway, ik kwam er dus al snel achter dat ze superlief was. En zo kwam het dat zelfs nadat we geen collega's meer waren we toch vriendinnen bleven. Zij is degene die me jong houd. Met haar ging ik carnaval vieren of stappen. Samen proberen we zo idioot mogelijk te doen met singstar. En met haar kan ik gewoon lachen om niks. En ook zij was getuige :-).

Dan heb ik nog enkele vriendschappen met andere oud-collega's en klasgenoten. Hetzij het op een hele andere manier. Maar dat maakt het er natuurlijk niet minder om.

Helaas ben ik door de jaren heen ook wat vriendschappen verloren. Mensen die ik al sinds klein meisje kende. Mensen van wie ik dacht nooit uit mijn leven te zullen verdwijnen. Of het nu komt door mijn gebrek aan sociale vaardigheden of door een andere oorzaak, de pijn word er niet minder om als ik denk aan ze. But that's life.

Joyce en zwangerschap.

Sinds gisteren werk ik op AT basis. Het gaat namelijk niet meer goed met mijn rug/bekken. Laat ik voorop stellen dat ik echt blij ben met mijn zwangerschap! Het is werkelijk een klein wondertje en ik geniet van elke trap die hij me geeft.
Wel vind ik de zwangerschap op zich erg tegenvallen. Ik wist wel dat ik last zou kunnen krijgen van kwaaltjes zoals misselijkheid en moe zijn maar dat ik zo ver/kort in de zwangerschap er al helemaal klaar mee ben had ik niet verwacht.

Zodra het ene kwaaltje verdwijnt steekt een andere de kop weer op. Zo blijf ik met grote regelmatig kokhalzen en overgeven. En vaak om werkelijk niks. Als één van de katten naast de bak geplast heeft begin ik al te kokhalzen. Gaat echt nergens over dus. Daarnaast is mijn lichaam ontzettend moe. Ik voel me vaak futloos en zonder energie. Alles is me al snel te veel en ben snel buiten adem. Terwijl mijn hoofd het daar absoluut niet mee eens is. Die wilt gaan poetsen, opruimen, orde scheppen, huiswerk maken. Ook heb ik nu enorm last van de hoeveelheid hormonen die door mijn bloed stroomt. Zo huil ik tegenwoordig om werkelijk alles. Word ik chagrijnig om niks. Zie ik soms alles zwart in. Maak ik me zorgen om alle kleine dingen en kan dingen moeilijk loslaten.

En nu dus mijn rug. Had er al wel even last van maar dacht dat ook dat er 'gewoon' bij hoorde. Alleen werd de afgelopen week de pijn alleen maar erger. Moest Sander me praktisch uit bed duwen anders kwam ik niet eens overeind. En na een kort bezoekje aan de dokter leerde ik dat het niet zozeer mijn rug was maar dat het mn bekken zijn die niet helemaal netjes meewerken. En die pijn straalt daarbij flink uit naar mn benen waardoor zelfs gewoon lopen niet echt lekker gaat en al helemaal niet zonder pijn. Dus na veel gejank, gepieker en slapeloze nachten besloten dat het echt niet meer gaat en me ziek gemeld. Al kan ik het erg moeilijk loslaten. Ik ben niet iemand die makkelijk thuis zit. En al helemaal niet als ik lichamelijk weinig kan en vrijwel niks anders kan doen dan stil zitten. Hell, ik ben zelfs twee keer overspannen en met depressie 'gewoon' gaan werken zo slecht kan ik er tegen (bij andere werkgever trouwens).

Ik wéét dat ik er niks aan kan doen en er niet voor kies om pijn te hebben, toch blijft het gewoon knagen. Ik voel me zowat schuldig naar mijn collega's en werkgever toe. Maar zoals Sander gister al zei, ik moet nu niet alleen aan mijn eigen gezondheid denken maar ook of vooral aan die van onze zoon. Die kan er verder natuurlijk ook niks aan doen en het is mijn taak hem zo gezond mogelijk op de wereld te zetten. Rest me alleen nog te leren om nu écht mijn grenzen te gaan aangeven, wat kan en wil ik wel doen en wat kan en wil ik echt niet. Iets waar ik mijn hele leven al moeite mee heb. Maar ook iets wat ik nu écht móet doen!

Sorry van het hele klaag verhaal.. Naast alle kwaaltjes en pijn ben ik dol gelukkig met onze zoon en kan ik niet wachten hem te verwelkomen op deze aardbol. Het kan mij alleen om meerdere redenen niet snel genoeg gaan tot 21 April.

Buikfoto #3

Buikfoto 20 weken en 6 dagen. We krijgen een zoon!

Buikfoto 18 weken en 2 dagen.

Joyce heeft contact.

Ik zit achter mn computer een beetje te internerden. Buik voelt erg solide en een beetje hard, teveel gedaan op het werk vandaag. Ik wrijf een beetje over mijn buik heen. Dan 'prik' ik een keertje met mijn vinger op de plek waar ik denk dat hij/zij ongeveer zit. En voel tegen mijn andere hand zacht gestommel (kan het niet anders omschrijven). Ik herhaal het nog een keer en nogmaals voel ik vooral van binnen gestommel. We hebben duidelijk contact... :')

Update.

Veel te vertellen en eigenlijk ook weer niet. Paps ligt inmiddels 3 weken in het ziekenhuis. Tegenvallers en meevallers wisselen elkaar regelmatig af. Inmiddels is hij officieel helemaal kankervrij. Ook is vorige week de stoma alweer terug gezet in plaats van over 2 a 3 maanden. Tegenvaller nu alleen is dat hij zodra hij iets eet meteen misselijk word. Dat schiet natuurlijk niet op qua ontlasting krijgen. Sinds vanmiddag mag/moet hij weer alles eten omdat het nu gewoon echt op gang moet komen allemaal. Blijft afwachten dus.

Met de baby gaat alles zo ver we weten goed. Buik lijkt met de dag groter te worden. De kwaaltjes worden er helaas niet minder om. S' morgens en vooral s'avonds als ik naar bed ga ben ik misselijk, soms tot overgeven toe. Ook de moeheid blijft al is het wel wat minder geworden. Verder voel ik hier en daar al wat getrappel/gestommel en drukt de baby vaak tegen mn maag waardoor het maagzuur fijn omhoog komt. En het werk valt me wat zwaarder wat ook wel logisch is natuurlijk. Dinsdag weer naar de verloskundige en 2 december naar het ziekenhuis voor de 20 weken update. I'll keep you posted.

Buikfoto 15 weken en 5 dagen.

Een heleboel nieuws.

Afgelopen donderdag ben ik voor de tweede keer bij de verloskundige geweest. Ik had nu een andere, deze was toch net ff wat leuker. Nadat ze even aan mijn buik had gevoeld concludeerde ze dat Beeb wat hoger zat al. Ook heb ik het hartje voor het eerst gehoord. Retesnel stoomlocomotiefje! Erg leuk en fijn om te horen. Verder vertelde ze dat ik voor de 20 weken echo naar ziekenhuis Rijnstate moet omdat ons kindje verhoogde kans heeft op een open gehemelte (zit in de familie). Daar hebben ze net wat gespecialiseerder apparatuur zodat ze daar beter naar kunnen kijken.
Verder was alles eigenlijk prima.

Vrijdagochtend is mijn paps geopereerd. En de operatie had eigenlijk niet beter kunnen gaan! Ze hebben 30 centimeter endeldarm verwijderd, niks geraakt qua zenuwen en spieren, buik nagezocht en geen kanker gevonden. Ook is het al duidelijk dat de stoma inderdaad een tijdelijke is. Vrijdagavond ben ik even op bezoek geweest en hij zag er supergoed uit. Hij was vooral erg blij dat hij nu even niet zelf naar de wc hoeft hihi. Gister is hij verhuist naar de gewone afdeling en nu is het gewoon een kwestie van aansterken. Al met al is dat dus allemaal goed afgelopen.

We gaan weer de goede kant op!