Joyce en kat Phoebe.

Bij gebrek aan tijd en inspiratie een foto van onze eerste kat Phoebe.

Doelen update #2.

Vandaag heb ik doel 63: De woonkamer opnieuw inrichten afgestreept. Dit had ik van de week al gedaan maar was totaal vergeten dat die op mijn doelen lijst stond :o. Dinsdagavond hebben wij namelijk van een collega en haar vriendin een tv kast overgenomen en die stond veel beter in een andere hoek dan waar het origineel stond. Dus is de hele boel een kwart gedraaid en toegegeven; het ziet er veeeel beter uit nu! Foto volgt snel!

Joyce is moe.

Normaal als de winter of zomertijd ingaat heb ik er niet zoveel problemen mee om eraan te wennen. Als ik daar en tegen al twee nachten slecht geslapen heb en de derde nacht mede door het verzetten van de klok maar vier uurtjes slaap dan ben ik moe. En omdat ik me dan ook nog eens vérslaap is mijn innerlijke klok van streek. Na het eten kon ik mijn ogen niet meer open houden en heb ik gewoon drie uur op de bank liggen slapen. En ondanks dat het nu eigenlijk pas kwart voor negen is ben ik nog steeds moe. Dus ik ga lekker op tijd naar bed!

Hebben jullie ook zo'n last van de zomertijd?

Omdat het zo passend is nu.

Standing alone with no direction
How did I fall so far behind?
Why Am I searching for perfection?
Knowing it's something I won't find

In my fear and flaws
I let myself down again
All because

I run
Till the silence splits me open
I run
Till it puts me underground
Till I have no breath
And no roads left but one

When did I lose my sense of purpose?
Can I regain what's lost inside?
Why do I feel like I deserve this?
Why does my pain look like my pride?

In my fear and flaws
I let myself down again
All because
I let myself down
In my fear and flaws

I run
Till the silence splits me open
I run
Till it puts me underground
Till I have no breath
And no roads left but one
No roads left but one

Joyce en Facebook.

Ooit was ik vrij verslaafd aan facebook en dan vooral aan de spelletjes die je er kon spelen. Zo erg zelfs dat ik 2 accounts heb zodat ik twee boerderijen kon houden. Nu is de verslaving er ineens weer. En dan niet aan facebook zelf maar aan de leuke dingen die gepost worden door anderen. Klik hier, lees en lach. Thanks 2 Jordi.

Doelen update #1.

Éen van mijn doelen was om mijn hotmail inbox op te ruimen en te sorteren. Dat is gisteren gebeurt. Van 879 beirchten verdeeld over 25 pagina's naar een lege postvak in met nieuwe mappen zoals: bewaren, leuke dingen?!, school en troep. Nu proberen om het echt bij te houden!

Éen doel heb ik aangepast, namelijk op jazzballet gaan. Ik twijfel namelijk of ik dit wel echt wil. Dit doel heb ik nu veranderd in piano lessen nemen. Dit omdat ik dit namelijk wél echt wil.

Verder heb ik inmiddels twee keer de telefoon opgenomen toen het een privé nummer was. Ik zal ook meteen toelichten waarom dit een doel is. Ik heb namelijk telefoon-angst. Ik vind het dood eng om vreemden of mensen die ik niet goed ken te bellen. Dit is natuurlijk een angst gebaseerd om niks en soms ook wel vervelend.

Wat verder ook ge-update is, is dat we één nieuwe film hebben gezien, namelijk Deceptioon, met mooie man Ewan McGregor.

Joyce en grenzen.

Typ op google "grenzen aangeven" en als eerste krijg je de volgende vijf zinnen:
1. Praat in de ik-vorm
2. Let op je lichaamstaal en je stemgebruik
3. Zeg rustig welke grens bereikt is en geef aan wat je wilt en niet wilt
4. Ga niet in discussie, maar herhaal je grens indien mogelijk
5. Kijk of je een oplossing kunt vinden

Dit is een punt waar ik steeds weer tegenaan loop. Geen grenzen kunnen aangeven. Overwerken? Ja hoor. Hogere functie? Prima, doe ik wel even. Wil jij dat even doen? Natuurlijk. En dat allemaal om vooral maar aardig gevonden te willen worden. Continue over je eigen grenzen heen gaan is uitputtend. Het schijnt ook dat mensen die weinig tot geen grenzen aangeven vaker een burn-out hebben, zich vaak geïntimideerd voelen en hun omgeving als dominant beschouwen.
We leven steeds meer in een individuele maatschappij waar mensen van je verwachten dat je uit jezelf nee zult zeggen. Maar wat als je dit niet kan of erg moeilijk vind?

Nee zeggen is echter belangrijk omdat je nu eenmaal niet voor alles kunt zorgen. Ook hóef je niet door iedereen aardig gevonden te worden, dit is sowieso simpelweg onmogelijk. En daarbij zullen mensen je eerder waarderen als je een standpunt durft in te nemen. En je denkt zelf ook niet vaak: wat wil ik zelf? Wanneer voel ik mij veilig en gehoord?
Daarom staat er op mijn 101-doelenlijst: Een assertiviteit cursus volgen. Omdat ik het moe ben steeds maar ja te zeggen. Moe ben van het op mijn tenen lopen, bang zijn om fouten te maken. Bij deze geef ik mijn grens aan: Ik ben het beu! Ik zeg nee!