40 weken en 5 dagen zwanger. Dat ben ik nu. 5 dagen over tijd dus. We komen net terug van de verloskundige, waarschijnlijk ook laatste bezoekje. Want morgenvroeg om 10 uur moeten we bij de gynaecoloog zijn. Daar word er uitgebreid gekeken of alles met de baby nog goed is (door middel van een CTG), of er nog genoeg vruchtwater is, of de placenta nog goed werkt etc etc. Mocht alles goed zijn krijg ik als het goed is de keus wat ik zelf wil. In tegenstelling tot vroeger kan (en mag) je er nu namelijk voor kiezen om eerder dan 42 weken ingeleid te worden. Dit kan en mag dan al vanaf 41 weken (donderdag dus). Erg spannend allemaal. Ene kant denk ik, ik wil er zo graag vanaf zijn, van mijn part blijf ik morgen al in het ziekenhuis, anderzijds, zolang hij het nog goed heeft laat ik het liever op de natuurlijk manier gebeuren.
Bij de VK zelf was het ook spannend. Zo ben ik in 5 dagen tijd 2 kilo aan vocht aangekomen. Meneer was (EINDELIJK) helemaal ingedaald en lag met zijn hoofdje in mn bekken. Ook kreeg ik meteen een inwendig onderzoek zodat ze kon kijken of ze me ter plekke al kon strippen (google het maar :P) en hoe het met mn baarmoedermond stond. Die was al aan het verweken (goed teken) maar nog net niet ver genoeg dat ze het aandurfde om te strippen. Kon in principe wel maar dan was het risico erg groot dat ik vannacht de hele nacht op ben met voorweeën en dat het dan alsnog niet doorzet. Ook mijn bloeddruk was nu niet meer zo netjes als normaal: 125/85. Maar dit heeft denk ik als reden dat ik me nu dus best wel druk loop te maken over hoe en wat. Zoals het er nu voorstaat kan het dus zijn dat ik donderdag of zelfs morgen al ingeleid ga worden, op welke manier is alleen nog niet duidelijk (strippen of met infuus), dit horen we dan morgen bij de gyn.
Ook al zit ik er weken tegenaan te hikken en naar uit te kijken, nu komt het op een of andere manier toch ineens dichtbij. Heel raar idee. Voel me dan ook best onzeker en emotioneel. Hoe dan ook uiterlijk volgende week donderdag hebben we EINDELIJK ons jochie in onze armen. We houden jullie op de hoogte.
(Zal je zien dat hij vannacht alsnog spontaan komt. Hihi.)
26 april 2011
13 april 2011
Joyce en kater Mike.
Bijna anderhalf jaar wandelt hij hier al rond: Onze je-weet-wel-kat Mike. Hij is bij ons gekomen als nood oplossing, degene bij wie hij woonde (vriendin en oud-collega van mij) werd een beetje gek van hem. Nachtenlang schreeuwde hij namelijk alles bij elkaar, gaf regelmatig over en krabde aan alles behalve de krabpaal. Zij had hem een maand daarvoor gekregen als house-warming gift (ook weer van collega's) en die hadden hem weer via marktplaats. Het enige wat er bekend was van hem was dat hij ongeveer 6 was en getraumatiseerd omdat hij ooit in een kleine ruimte opgesloten is geweest. Omdat collega inmiddels echt hopeloos was bood ik aan dat hij het wel bij ons mocht komen proberen. En ze was daarmee zo blij dat hij dezelfde avond nog gebracht werd.
De eerste 2 dagen liet hij zich bijna niet zien. Ook poes Phoebe wist even niet wat ze ermee aan moest. Zij vond natuurlijk dat zij als hoogste in rang stond, gezien ze hier wat langer was. Geleidelijk aan kwam Mike steeds vaker bij ons liggen en dan vooral bij Sander. En ondanks dat Phoebe hem (nu nog steeds) regelmatig achterna zit kunnen ze soms ook lekker bij elkaar liggen en likt Phoebe regelmatig zijn hoofd (blijkt dus dat de kat hoogste in rang dit altijd doet). Phoebe was ook een 'afdankertje' (mensen die haar hadden, hadden ook een hond en dat ging niet goed samen) maar zij was nog wat jonger toen we haar kregen, ik geloof 18 weken. En omdat zij nooit naar buiten was geweest besloten we dat ze gewoon een binnenkat zou blijven. Mike daarentegen laat regelmatig merken dat hij graag naar buiten wilt. Zodra de zon schijnt ligt hij op de meest zonnige plek van het huis. Ook als ik de ramen op een kiertje zet snuift hij aan de buitenlucht als een astmatische kat die voor het eerst lucht krijgt.
Maar we durven het gewoon niet aan hem naar buiten te laten. Niet dat we bang zijn dat hij niet meer terug wilt komen maar omdat we bang zijn dat hij niet meer terug kán komen. Gezien dat hij heel erg snel schrikt (trauma) en er hier heel wat hang jongeren met dierenbeul reputatie rondlopen zou het zo kunnen dat hij een ongeluk krijgt of erger. Ook wonen we aan een vrij drukke straat waar veel auto's door rijden. Vorig jaar heb ik 1 keer 's nachts per ongeluk de buitendeur open gelaten. Toen Sander de volgende ochtend beneden kwam was Mike zeiknat de van de regen. Het was overduidelijk dat hij dus echt wel naar buiten was geweest.
Nog steeds is Mike een soms wat aparte kat. Het overgeven doet hij bijvoorbeeld nog steeds met enige regelmaat. En we hebben geen idee waarom of waardoor. Ook plast hij soms in de keuken, welke geur dat we er ook opspuiten. Ook kan hij héél zielig mauwen (het is niet eens miauwen, zo apart) of mopperen als hij even aan de kant moet. Wel hebben we ook gemerkt dat hij goed samen kan met kinderen, die mogen alles bij hem doen. Terwijl Phoebe niet eens bij vreemden in de buurt komt. Ook is Mike aartslui. Zo ligt hij makkelijk 8 uur lang op 1 plek, doet dan even zijn behoefte op de bak, eet en drinkt wat om de volgende 8 uur weer op dezelfde plek te gaan liggen. Ook zijn we hem regelmatig kwijt, dan heeft hij ergens een nieuw plekje gevonden en dan is het aan ons te zoeken waar. Want hoe hard je ook roept of met koekjes rammelt, hij komt echt niet. Zo hebben we hem al een keer in de tv kast achter de playstation gevonden, onderin de wandelwagen, onder het looptstoeltje en een keer in een boodschappentas. Ook is het gebruik van de krabpaal hem nog steeds onbekend. Hij scherpt zijn nagels aan de muren of aan de computerstoel. Toch is hij meestal wel een schoot-kat. Zodra iemand relaxed gaat zitten op de bank eist hij meteen een schoot op. En als we iets lekkers voor ze hebben (stukje kaas, kattenstokje of snoepje) dan gaat hij er eerst uitgebreid aan likken ipv het op te eten (Phoebe ruikt er nog niet eens aan of het is al weg).
Collega was laatst een keer hier en vertelde dat Mike een totaal andere kat was. Veel rustiger en relaxter. Deed ons zeer goed om te horen :) En wijzelf denken en hopen) ook echt dat hij ondanks dat hij niet naar buiten mag, wel gelukkig is.
Ik had een doos vol van de Wehkamp ontvangen en meneer eiste meteen zijn plek ;) >>>>>>Ondanks dat ik er soms hopeloos en moedeloos van word als hij weer de hele dag over loopt te geven (vooral nu ik sinds ik zwanger ben er ab-so-luut niet meer tegen kan) is het een super lieve kat en zou ik niet weten wat ik zonder hem zou moeten...
<<<<< Door het overgeven, plassen en het achterna zitten van elkaar mogen de katten niet naar boven. Dus vaak zit Mike soms zo voor de deur.
18 maart 2011
Joyce word overspoeld.
Soms, dan denk ik na over straks. Over later. Over een week of 5 (3 in mijn hoofd) zijn we niet meer langer met zijn tweeën. Maar met zijn drieën.
Enerzijds is het een beangstigende gedacht. ALTIJD, 24/7 de verantwoording over iemand. Zou ik de verantwoordelijkheid aankunnen? Heb ik wel een echt moeder instinct en zou ik weten wanneer er iets met mijn kleintje aan de hand is? En nog belangrijker, wat ik dan moet doen? Zou het goed gaan met borstvoeding geven? Zou ik wat over mijn sociale awkwardness heen komen en daadwerkelijk wat meer bij mensen/vrienden langsgaan? Kan ik straks wel bij de dokter of waar dan ook mijn mond kunnen opendoen als ik het ergens niet mee eens ben. Word ons kind een huilbaby? Zal hij straks makkelijk doorslapen of tot zijn 3de jaar ons elke nacht wakker schreeuwen? En hoe zit met de financiën? Zijn er dingen waar we geen rekening mee gehouden hebben? Zal ik nog toekomen aan school en belangrijker, er nog de motivatie voor hebben? Hoe gaan de katten reageren? Zal ons kind allergisch zijn en zouden we ze weg moeten doen?
Maar ik denk niet alleen aan de enge dingen. Ik vraag me ook af hoe het straks zal zijn om hem EINDELIJK vast te kunnen houden. Hoe hij zal klinken, wat het met me zal doen als ik hem hoor huilen. Hoe hij eruit ziet, zowel qua karakter als qua uiterlijk. Zou het echt een homo-tje worden zoals ik wel eens lachend denk of word het straks een stoere macho? Een allermansvriendje? Wat gaan zijn eerste woordjes worden? Wanneer zal hij voor het eerst gaan lachen? Welke bekken gaat hij trekken bij zijn eerste fruithapje? Word zo'n lekker dik baby-tje? Hoe gaat hij de katten straks pesten? Hoe nieuwsgierig zal hij worden over de wereld?
Maar, hoe dan ook. Ik hou nu onvoorwaardelijk van hem.
Enerzijds is het een beangstigende gedacht. ALTIJD, 24/7 de verantwoording over iemand. Zou ik de verantwoordelijkheid aankunnen? Heb ik wel een echt moeder instinct en zou ik weten wanneer er iets met mijn kleintje aan de hand is? En nog belangrijker, wat ik dan moet doen? Zou het goed gaan met borstvoeding geven? Zou ik wat over mijn sociale awkwardness heen komen en daadwerkelijk wat meer bij mensen/vrienden langsgaan? Kan ik straks wel bij de dokter of waar dan ook mijn mond kunnen opendoen als ik het ergens niet mee eens ben. Word ons kind een huilbaby? Zal hij straks makkelijk doorslapen of tot zijn 3de jaar ons elke nacht wakker schreeuwen? En hoe zit met de financiën? Zijn er dingen waar we geen rekening mee gehouden hebben? Zal ik nog toekomen aan school en belangrijker, er nog de motivatie voor hebben? Hoe gaan de katten reageren? Zal ons kind allergisch zijn en zouden we ze weg moeten doen?
Maar ik denk niet alleen aan de enge dingen. Ik vraag me ook af hoe het straks zal zijn om hem EINDELIJK vast te kunnen houden. Hoe hij zal klinken, wat het met me zal doen als ik hem hoor huilen. Hoe hij eruit ziet, zowel qua karakter als qua uiterlijk. Zou het echt een homo-tje worden zoals ik wel eens lachend denk of word het straks een stoere macho? Een allermansvriendje? Wat gaan zijn eerste woordjes worden? Wanneer zal hij voor het eerst gaan lachen? Welke bekken gaat hij trekken bij zijn eerste fruithapje? Word zo'n lekker dik baby-tje? Hoe gaat hij de katten straks pesten? Hoe nieuwsgierig zal hij worden over de wereld?
Maar, hoe dan ook. Ik hou nu onvoorwaardelijk van hem.
6 maart 2011
Joyce en de test.
Ik was al meer dan een half jaar gestopt met de pil. Niet omdat ik zwanger wilde worden maar vanwege de hormonen. Ik kwam er achter dat mijn psychische klachten er erger door werden. Netjes deden wij het dus gewoon met een regenjasje ;). Heel lang was al duidelijk dat we graag kinderen wilden, de vraag was alleen wanneer? Gezien ik nog bezig ben met een opleiding was het niet zo handig om tijdens mijn studie aan kinderen te beginnen. Maar jonger werd ik er natuurlijk ook niet op. Maar toen ik dus eenmaal gestopt was met de pil, bleek ik een cyclus te hebben van tussen de 50 en 58 dagen (voor de leken onder ons, gewoonlijk duurt een cyclus zo'n 28 dagen). Dit hield dus in dat ik in plaats van 1 keer in de maand, 1 keer in de 2 maanden een eisprong heb. En nog wisselend ook.
Volgens de boeken 'mag' je pas na een jaar proberen een medisch traject in. Eerst word dan gekeken of je beide vruchtbaar bent en aan de hand daarvan word er verder gekeken wat je kan gaan doen (of niet natuurlijk). Ik ging rekenen. Rond mijn 28ste ben ik klaar met school. Dan nog een jaar proberen. Dit zou dus inhouden dat ik dan al 29 zou zijn voor we zouden weten hoe of wat. En ik hoorde mijn biologische klok ineens een stuk harder tikken. Daarbij was ik er 80% zeker van dat ik héél veel moeite zou moeten doen om zwanger te raken (don't ask why), of dat ik zelfs onvruchtbaar zou zijn. Dus na heel lang wikken en wegen besloten we het er maar op te gokken. Weg met de condooms. Zo zouden we ruim anderhalf jaar hebben tot ik klaar was met school en als ik dan nog niet zwanger zou zijn konden we meteen door naar de dokter. Zou ons toch weer een jaar schelen.
Zo gezegd zo gedaan. Omdat we geen druk wilden (schijnt dat hoe erger je het wilt hoe moeilijker het is) hadden we het alleen half/half aan vriendin K vertelt. Wel hield ik op mijn telefoon met een handige Ap mijn cyclus bij en dus ook mijn vruchtbare dagen. Niet dat het zo was dat we móesten sexen tijdens die dagen maar we deden dan wel iets meer ons best. Verder waren we er nauwelijks mee bezig, ik nog steeds ervan overtuigd dat het toch niet 'zomaar' zou lukken.
Een paar maanden later voelde ik me ineens niet lekker. Ik weet zelfs nog dat ik op een ochtend ineens zoveel buikpijn kreeg dat ik dubbel klapte. Het eerste was ik toen dacht was dat mijn blaas weer op begon te spelen. Vroeger had ik namelijk erg vaak blaasontsteking waardoor ik niet kon lopen van de buikpijn, en dit voelde precies zo. Ook was ik misselijk maar dat weet ik aan een opkomend griepje, lief was immers de week ervoor ziek geweest. Omdat mijn cyclus niet regelmatig is kon ik er niet echt op vertrouwen wanneer ik precies ongesteld moest worden. Ik ging altijd uit van de langste (58 dagen) voor ik eraan begon te denken dat ik wel eens overtijd kon zijn. Dus toen ik op 60 dagen zat ging ik toch twijfelen. Zou ik een test halen of niet? na overleg met lief besloten we het er toch op te wagen. Ik kocht zelfs zo'n verpakking met 2 testen, zodat als deze negatief was ik voor de volgende keer vast een test had. Ik wachtte tot lief thuis was en plaste over het staafje. Gezien ik vroeger zoveel in potjes moest plassen kon ik goed mikken dus dan gaat de test sneller, hoe meer urine, hoe sneller het bij het ja/nee gedeelte is (klinkt vaag voor leken maar kan het niet anders uitleggen haha).
Ik legde de test voor me op de grond terwijl ik verder plaste en zag al heel snel een plusje verschijnen. Mijn hart ging meteen 100x sneller. Een plusje!! Kreeg ik niet normaal maar 1 klote streepje? Ik ging twijfelen dus riep meteen naar lief dat hij op het doosje moest kijken wat er op stond. Lief stond nog steeds te zoeken toen ik helemaal hyper de wc uitkwam, de stick in mijn handen. Ik griste het bijna uit zijn handen, ik wil het NU NU NU weten. En na 5 x de tekst te hebben gelezen kon ik alleen nog maar oh my god zeggen. Ik begon te huilen en lief knuffelde me. Ik heb geloof ik de uren daarna alleen maar oh my god kunnen zeggen, meer kwam er simpelweg niet uit. Een uur of wat later heb ik die 2de test ook nog gedaan, just to be sure. En ook die bleek natuurlijk hartstikke positief. We waren zwanger!
Volgens de boeken 'mag' je pas na een jaar proberen een medisch traject in. Eerst word dan gekeken of je beide vruchtbaar bent en aan de hand daarvan word er verder gekeken wat je kan gaan doen (of niet natuurlijk). Ik ging rekenen. Rond mijn 28ste ben ik klaar met school. Dan nog een jaar proberen. Dit zou dus inhouden dat ik dan al 29 zou zijn voor we zouden weten hoe of wat. En ik hoorde mijn biologische klok ineens een stuk harder tikken. Daarbij was ik er 80% zeker van dat ik héél veel moeite zou moeten doen om zwanger te raken (don't ask why), of dat ik zelfs onvruchtbaar zou zijn. Dus na heel lang wikken en wegen besloten we het er maar op te gokken. Weg met de condooms. Zo zouden we ruim anderhalf jaar hebben tot ik klaar was met school en als ik dan nog niet zwanger zou zijn konden we meteen door naar de dokter. Zou ons toch weer een jaar schelen.
Zo gezegd zo gedaan. Omdat we geen druk wilden (schijnt dat hoe erger je het wilt hoe moeilijker het is) hadden we het alleen half/half aan vriendin K vertelt. Wel hield ik op mijn telefoon met een handige Ap mijn cyclus bij en dus ook mijn vruchtbare dagen. Niet dat het zo was dat we móesten sexen tijdens die dagen maar we deden dan wel iets meer ons best. Verder waren we er nauwelijks mee bezig, ik nog steeds ervan overtuigd dat het toch niet 'zomaar' zou lukken.
Een paar maanden later voelde ik me ineens niet lekker. Ik weet zelfs nog dat ik op een ochtend ineens zoveel buikpijn kreeg dat ik dubbel klapte. Het eerste was ik toen dacht was dat mijn blaas weer op begon te spelen. Vroeger had ik namelijk erg vaak blaasontsteking waardoor ik niet kon lopen van de buikpijn, en dit voelde precies zo. Ook was ik misselijk maar dat weet ik aan een opkomend griepje, lief was immers de week ervoor ziek geweest. Omdat mijn cyclus niet regelmatig is kon ik er niet echt op vertrouwen wanneer ik precies ongesteld moest worden. Ik ging altijd uit van de langste (58 dagen) voor ik eraan begon te denken dat ik wel eens overtijd kon zijn. Dus toen ik op 60 dagen zat ging ik toch twijfelen. Zou ik een test halen of niet? na overleg met lief besloten we het er toch op te wagen. Ik kocht zelfs zo'n verpakking met 2 testen, zodat als deze negatief was ik voor de volgende keer vast een test had. Ik wachtte tot lief thuis was en plaste over het staafje. Gezien ik vroeger zoveel in potjes moest plassen kon ik goed mikken dus dan gaat de test sneller, hoe meer urine, hoe sneller het bij het ja/nee gedeelte is (klinkt vaag voor leken maar kan het niet anders uitleggen haha).
Ik legde de test voor me op de grond terwijl ik verder plaste en zag al heel snel een plusje verschijnen. Mijn hart ging meteen 100x sneller. Een plusje!! Kreeg ik niet normaal maar 1 klote streepje? Ik ging twijfelen dus riep meteen naar lief dat hij op het doosje moest kijken wat er op stond. Lief stond nog steeds te zoeken toen ik helemaal hyper de wc uitkwam, de stick in mijn handen. Ik griste het bijna uit zijn handen, ik wil het NU NU NU weten. En na 5 x de tekst te hebben gelezen kon ik alleen nog maar oh my god zeggen. Ik begon te huilen en lief knuffelde me. Ik heb geloof ik de uren daarna alleen maar oh my god kunnen zeggen, meer kwam er simpelweg niet uit. Een uur of wat later heb ik die 2de test ook nog gedaan, just to be sure. En ook die bleek natuurlijk hartstikke positief. We waren zwanger!
1 maart 2011
Joyce is graag op tijd.
De (weinige) mensen die Sander en mij in het echie kennen kunnen allemaal 1 ding erkennen. Namelijk dat wij ontzettend veel op elkaar lijken. Soms tot het enge af. Op zich is het misschien niet zo heel raar, we schelen immers maar 1 dag in leeftijd. Héél soms lijkt het zelfs wel eens of 1 van ons stiekem geadopteerd is en dat we eigenlijk gewoon een tweeling zijn.
We hebben ten eerste dezelfde weirde humor. Zo weird dat andere onze grapjes onderling of naar elkaar niet snappen. Ook doen we de hele dag door 'stukjes'. 1 van ons zegt dan een zin (9 van de 10 keer uit friends) en dan doen we gerust zo een hele scene na. Of we horen een woord of geluid en reageren dan precies hetzelfde. Vaak maken we ook elkaars zinnen af. Of vraag ik hem wat hij wilt eten en antwoord dan iets wat ik ook in mijn hoofd had. Allebei zijn we redelijk (lees erg) pc verslaafd. We houden van dezelfde films en series. Beide hebben we in het verleden soortgelijke psychische problemen gehad, wat ons dichter naar elkaar brengt. Beide zijn we gevoelig en hebben we een zwak voor alles wat cute is. Beide zijn we nogal sociaal gestoord en zitten gewoon het liefst thuis, samen met alleen de beesten om ons heen. Beide hebben we een hekel aan bellen maar kunnen we niet zonder telefoon. Beide houden we van (bijna) dezelfde muziek en zijn we verslaafd aan het raden van bands en/of acteurs uit films. Ook hebben we nog nooit echt ruzie gehad.
Er is alleen 1 ding waar we ENORM in verschillen. Dat is ook meteen de enigste maar wel ergste ergernis tussen ons. En dat is geduld. Beide bezitten we het maar beide op een TOTAAL ander vlak. Ik ben bijvoorbeeld met mijn cliënten ontzettend geduldig. Het is dat ik anders met andere cliënten in tijd nood kom, maar een cliënt die lastig is met eten? Laat mij die maar doen. Ik kan zo een uur zitten, geen probleem. Ook als ze ergens anders langer de tijd voor nodig hebben, no problem. Ik kan wachten en lang ook. Ook als ik een cliënt of collega 100x iets moet uitleggen, geen probleem. Daarentegen heb ik met mezelf weinig geduld. Ook met familie heb ik vaak een korter lontje als ik niet meteen begrepen en gesnapt word. Bij Sander is dit dus redelijk andersom. Met mij heeft hij echt engelengeduld. En geloof me, dat is vaak nodig met mijn rare buien. Ook met de katten of dingen in huis fixen kan hij wachten. Dit is nog allemaal redelijk te doen, op deze manier vullen we elkaar toch aan.
Maar dan. Het grootste geduld verschil. Ik ben een enorm perfectionist en heb daardoor een tic. Namelijk dat ik ABSOLUUT niet te laat wil komen. Of het nou voor werk is, een afspraak, een bus, ik ben ALTIJD veel en veel te vroeg. Zo sta ik MINIMAAL 10 minuten van de voren al bij de bus. Je zal hem maar missen. Zelfde geld voor de trein. Liever zit ik 15 minuten of langer te wachten dan op het laatste moment van huis te gaan. Ook al weet ik dat het maar hooguit 7 a 8 minuten lopen is, ik vertrek standaard een half uur eerder. Als ik een belangrijke afspraak heb (bijvoorbeeld dokter, tandarts, verloskundige, noem maar op) dan zit ik er 15 tot 30 minuten eerder. Ik vind het niet erg om te wachten, ik vermaak me wel. Vind het ook niet erg als anderen dan wat te laat komen. Allemaal geen probleem. En dan Sander. Die heeft een BLOED hekel aan wachten. Ik geef een voorbeeld. Wij wonen echt pal tegenover de bushalte. Hooguit 1 minuut lopen. De bus vertrekt hier 42 minuten over het heel. Sander vertrekt rustig pas op de 40ste minuut van huis. Of nog erger, hij trekt dan pas zijn schoenen en jas aan. Zelfde als hij met de trein gaat. Moet hij bijvoorbeeld de trein van 30 minuten over het heel hebben, maakt hij 20 minuten over het heel pas langzaam aanstalten om te gaan. Checkt op zijn gemak of hij alles bij zich heeft, doet langzaam zijn schoenen een keer aan, aait de katten nog een keer. Bijna altijd komt hij net op tijd aan op zijn werk. Terwijl ik er dus RUIM op tijd ben. Vaak neem ik zelfs een trein eerder, want hij zal maar vertraging hebben.
Je begrijpt, hierin zijn wij dus echt uitersten. Je kan je dan misschien ook voorstellen dat als wij samen ergens heen moeten dit nog al eens voor ergernis zorgt. Bij hem omdat hij geen zin heeft zo vroeg te gaan en op de afgesproken plek te moeten wachten, ik op mijn beurt, erger me eraan dat ik me moet haasten en stressen of we wel op tijd komen. Gister was zo'n voorbeeld weer. We gingen samen naar de verloskundige, half 12 stond de afspraak. Lief vraagt hoe laat ik wil gaan. Om discussie te voorkomen zeg ik kwart over 11 (het is 5 minuten rijden). Wat ik dan eigenlijk bedoel is dus ook echt om 11:15 vertrekken. Dus om 11:00 zoek ik mijn spullen al bij elkaar, doe mijn schoenen aan, ga nog een keer plassen. 11:05 sta ik al met mijn jas in mijn handen en vraag lief zijn schoenen aan te doen. Grappig dat hij is zegt hij gewoon droog: het is nog geen 11:15. Drammerig als ik ben blijf ik net zo lang zeuren dat lief uiteindelijk 11:10 alsnog zijn schoenen en jas aandeed terwijl ik de scooter ging pakken en starten. En we dus alsnog om 11:15 wegreden.
Geen zorgen hoor, beiden moeten we hier eigenlijk wel om lachen, het is niet zo dat we staan te bekvechten dat we wel/niet al willen gaan. En ik krijg toch altijd mijn zin ;-).
(Waar ik dan stiekem om moest lachen gister was dat het bij de verloskundige enorm uitliep en we pas rond kwart voor 12 naar binnen gingen. Ook later in het ziekenhuis werden we pas 30 minuten later geholpen. En ik zat rustig ontspannen terwijl lief zich dood verveelde. Maar ik maak het altijd weer goed ;-).)
We hebben ten eerste dezelfde weirde humor. Zo weird dat andere onze grapjes onderling of naar elkaar niet snappen. Ook doen we de hele dag door 'stukjes'. 1 van ons zegt dan een zin (9 van de 10 keer uit friends) en dan doen we gerust zo een hele scene na. Of we horen een woord of geluid en reageren dan precies hetzelfde. Vaak maken we ook elkaars zinnen af. Of vraag ik hem wat hij wilt eten en antwoord dan iets wat ik ook in mijn hoofd had. Allebei zijn we redelijk (lees erg) pc verslaafd. We houden van dezelfde films en series. Beide hebben we in het verleden soortgelijke psychische problemen gehad, wat ons dichter naar elkaar brengt. Beide zijn we gevoelig en hebben we een zwak voor alles wat cute is. Beide zijn we nogal sociaal gestoord en zitten gewoon het liefst thuis, samen met alleen de beesten om ons heen. Beide hebben we een hekel aan bellen maar kunnen we niet zonder telefoon. Beide houden we van (bijna) dezelfde muziek en zijn we verslaafd aan het raden van bands en/of acteurs uit films. Ook hebben we nog nooit echt ruzie gehad.
Er is alleen 1 ding waar we ENORM in verschillen. Dat is ook meteen de enigste maar wel ergste ergernis tussen ons. En dat is geduld. Beide bezitten we het maar beide op een TOTAAL ander vlak. Ik ben bijvoorbeeld met mijn cliënten ontzettend geduldig. Het is dat ik anders met andere cliënten in tijd nood kom, maar een cliënt die lastig is met eten? Laat mij die maar doen. Ik kan zo een uur zitten, geen probleem. Ook als ze ergens anders langer de tijd voor nodig hebben, no problem. Ik kan wachten en lang ook. Ook als ik een cliënt of collega 100x iets moet uitleggen, geen probleem. Daarentegen heb ik met mezelf weinig geduld. Ook met familie heb ik vaak een korter lontje als ik niet meteen begrepen en gesnapt word. Bij Sander is dit dus redelijk andersom. Met mij heeft hij echt engelengeduld. En geloof me, dat is vaak nodig met mijn rare buien. Ook met de katten of dingen in huis fixen kan hij wachten. Dit is nog allemaal redelijk te doen, op deze manier vullen we elkaar toch aan.
Maar dan. Het grootste geduld verschil. Ik ben een enorm perfectionist en heb daardoor een tic. Namelijk dat ik ABSOLUUT niet te laat wil komen. Of het nou voor werk is, een afspraak, een bus, ik ben ALTIJD veel en veel te vroeg. Zo sta ik MINIMAAL 10 minuten van de voren al bij de bus. Je zal hem maar missen. Zelfde geld voor de trein. Liever zit ik 15 minuten of langer te wachten dan op het laatste moment van huis te gaan. Ook al weet ik dat het maar hooguit 7 a 8 minuten lopen is, ik vertrek standaard een half uur eerder. Als ik een belangrijke afspraak heb (bijvoorbeeld dokter, tandarts, verloskundige, noem maar op) dan zit ik er 15 tot 30 minuten eerder. Ik vind het niet erg om te wachten, ik vermaak me wel. Vind het ook niet erg als anderen dan wat te laat komen. Allemaal geen probleem. En dan Sander. Die heeft een BLOED hekel aan wachten. Ik geef een voorbeeld. Wij wonen echt pal tegenover de bushalte. Hooguit 1 minuut lopen. De bus vertrekt hier 42 minuten over het heel. Sander vertrekt rustig pas op de 40ste minuut van huis. Of nog erger, hij trekt dan pas zijn schoenen en jas aan. Zelfde als hij met de trein gaat. Moet hij bijvoorbeeld de trein van 30 minuten over het heel hebben, maakt hij 20 minuten over het heel pas langzaam aanstalten om te gaan. Checkt op zijn gemak of hij alles bij zich heeft, doet langzaam zijn schoenen een keer aan, aait de katten nog een keer. Bijna altijd komt hij net op tijd aan op zijn werk. Terwijl ik er dus RUIM op tijd ben. Vaak neem ik zelfs een trein eerder, want hij zal maar vertraging hebben.
Je begrijpt, hierin zijn wij dus echt uitersten. Je kan je dan misschien ook voorstellen dat als wij samen ergens heen moeten dit nog al eens voor ergernis zorgt. Bij hem omdat hij geen zin heeft zo vroeg te gaan en op de afgesproken plek te moeten wachten, ik op mijn beurt, erger me eraan dat ik me moet haasten en stressen of we wel op tijd komen. Gister was zo'n voorbeeld weer. We gingen samen naar de verloskundige, half 12 stond de afspraak. Lief vraagt hoe laat ik wil gaan. Om discussie te voorkomen zeg ik kwart over 11 (het is 5 minuten rijden). Wat ik dan eigenlijk bedoel is dus ook echt om 11:15 vertrekken. Dus om 11:00 zoek ik mijn spullen al bij elkaar, doe mijn schoenen aan, ga nog een keer plassen. 11:05 sta ik al met mijn jas in mijn handen en vraag lief zijn schoenen aan te doen. Grappig dat hij is zegt hij gewoon droog: het is nog geen 11:15. Drammerig als ik ben blijf ik net zo lang zeuren dat lief uiteindelijk 11:10 alsnog zijn schoenen en jas aandeed terwijl ik de scooter ging pakken en starten. En we dus alsnog om 11:15 wegreden.
Geen zorgen hoor, beiden moeten we hier eigenlijk wel om lachen, het is niet zo dat we staan te bekvechten dat we wel/niet al willen gaan. En ik krijg toch altijd mijn zin ;-).
(Waar ik dan stiekem om moest lachen gister was dat het bij de verloskundige enorm uitliep en we pas rond kwart voor 12 naar binnen gingen. Ook later in het ziekenhuis werden we pas 30 minuten later geholpen. En ik zat rustig ontspannen terwijl lief zich dood verveelde. Maar ik maak het altijd weer goed ;-).)
22 februari 2011
Joyce en vriendschap.
"Een keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom"
Iedere Nederlander kent dit nummer wel van het goede doel. Ik moest eraan denken toen ik besloot een logje te doen over dit onderwerp. Mijn vriendschappen zijn op één hand te tellen. Door mijn 'aandoening' ben ik niet bepaald goed in het onderhouden van sociale contacten. Ik vind het moeilijk mensen bij me in huis te laten omdat ik enorme controle freak ben. En vooral onzeker over wat mensen dan van me denken. Omdat ze bijvoorbeeld iets zien wat niet hoort. Of omdat ik iets anders doe of heb dan 'normaal' in huis. Zelfs bij mensen / vrienden die ik heel goed en heel lang ken heb ik hier moeite mee.
Mijn vriendschappen koester ik daarom ook. Ik loop niet bij ze de deur plat. Andersom ook niet. Ook zal ik niet snel de telefoon pakken om te bellen vanwege mijn bel angst. Om dus diezelfde reden. Maar dat hoeft in mijn ogen ook niet. Ik verwacht het andersom ook niet.
Zo duurt de vriendschap van mij en vriendin D al zo'n 11 a 12 jaar. We leerden elkaar kennen in een chatroom of all places. En ondanks dat ze wat ouder is dan ik hebben wij al die jaren nog contact gehouden. We zitten beiden allang niet meer in die chatroom maar spreken elkaar tegenwoordig vooral via twitter. Ook volg ik enkele jaren trouw haar weblog en zover ik weet is zij 1 van de weinige mensen die de mijne leest :-).
En dan vriendje J. Die ken ik ook ongeveer zo'n 10 jaar. En ook hem heb ik via internet ontmoet, hetzij via een game. Soms spreken we elkaar weken niet. En dan ineens weer weken elke dag. Ondanks dat weet ik dat hij er voor me is en vice versa. Hij verteld me gewoon wat hij denkt en wat hij vind. Verteld ook gewoon als hij vind dat ik dom bezig ben en dat waardeer ik juist. Dat is immers één van de belangrijkste dingen van vriendschappen: Eerlijkheid. En ondanks dat wij ook best wel eens onze ruzies gehad hebben was hij wel mijn getuige op de belangrijkste dag van mijn leven :-).
En dan heb je ook nog van die vriendschappen die je nooit verwacht had. Dat is het geval met vriendin K. Die leerde ik kennen als collega. Mijn eerste gedachte over haar was weinig positief om heel eerlijk te zijn. Niet dat ik een hekel aan haar had maar ik vond haar niet echt mijn type om het zo maar te noemen. Ze is dan ook wel wat jonger dan ik. Anyway, ik kwam er dus al snel achter dat ze superlief was. En zo kwam het dat zelfs nadat we geen collega's meer waren we toch vriendinnen bleven. Zij is degene die me jong houd. Met haar ging ik carnaval vieren of stappen. Samen proberen we zo idioot mogelijk te doen met singstar. En met haar kan ik gewoon lachen om niks. En ook zij was getuige :-).
Dan heb ik nog enkele vriendschappen met andere oud-collega's en klasgenoten. Hetzij het op een hele andere manier. Maar dat maakt het er natuurlijk niet minder om.
Helaas ben ik door de jaren heen ook wat vriendschappen verloren. Mensen die ik al sinds klein meisje kende. Mensen van wie ik dacht nooit uit mijn leven te zullen verdwijnen. Of het nu komt door mijn gebrek aan sociale vaardigheden of door een andere oorzaak, de pijn word er niet minder om als ik denk aan ze. But that's life.
Vriendschap is een illusie
Vriendschap is een droom
Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom"
Iedere Nederlander kent dit nummer wel van het goede doel. Ik moest eraan denken toen ik besloot een logje te doen over dit onderwerp. Mijn vriendschappen zijn op één hand te tellen. Door mijn 'aandoening' ben ik niet bepaald goed in het onderhouden van sociale contacten. Ik vind het moeilijk mensen bij me in huis te laten omdat ik enorme controle freak ben. En vooral onzeker over wat mensen dan van me denken. Omdat ze bijvoorbeeld iets zien wat niet hoort. Of omdat ik iets anders doe of heb dan 'normaal' in huis. Zelfs bij mensen / vrienden die ik heel goed en heel lang ken heb ik hier moeite mee.
Mijn vriendschappen koester ik daarom ook. Ik loop niet bij ze de deur plat. Andersom ook niet. Ook zal ik niet snel de telefoon pakken om te bellen vanwege mijn bel angst. Om dus diezelfde reden. Maar dat hoeft in mijn ogen ook niet. Ik verwacht het andersom ook niet.
Zo duurt de vriendschap van mij en vriendin D al zo'n 11 a 12 jaar. We leerden elkaar kennen in een chatroom of all places. En ondanks dat ze wat ouder is dan ik hebben wij al die jaren nog contact gehouden. We zitten beiden allang niet meer in die chatroom maar spreken elkaar tegenwoordig vooral via twitter. Ook volg ik enkele jaren trouw haar weblog en zover ik weet is zij 1 van de weinige mensen die de mijne leest :-).
En dan vriendje J. Die ken ik ook ongeveer zo'n 10 jaar. En ook hem heb ik via internet ontmoet, hetzij via een game. Soms spreken we elkaar weken niet. En dan ineens weer weken elke dag. Ondanks dat weet ik dat hij er voor me is en vice versa. Hij verteld me gewoon wat hij denkt en wat hij vind. Verteld ook gewoon als hij vind dat ik dom bezig ben en dat waardeer ik juist. Dat is immers één van de belangrijkste dingen van vriendschappen: Eerlijkheid. En ondanks dat wij ook best wel eens onze ruzies gehad hebben was hij wel mijn getuige op de belangrijkste dag van mijn leven :-).
En dan heb je ook nog van die vriendschappen die je nooit verwacht had. Dat is het geval met vriendin K. Die leerde ik kennen als collega. Mijn eerste gedachte over haar was weinig positief om heel eerlijk te zijn. Niet dat ik een hekel aan haar had maar ik vond haar niet echt mijn type om het zo maar te noemen. Ze is dan ook wel wat jonger dan ik. Anyway, ik kwam er dus al snel achter dat ze superlief was. En zo kwam het dat zelfs nadat we geen collega's meer waren we toch vriendinnen bleven. Zij is degene die me jong houd. Met haar ging ik carnaval vieren of stappen. Samen proberen we zo idioot mogelijk te doen met singstar. En met haar kan ik gewoon lachen om niks. En ook zij was getuige :-).
Dan heb ik nog enkele vriendschappen met andere oud-collega's en klasgenoten. Hetzij het op een hele andere manier. Maar dat maakt het er natuurlijk niet minder om.
Helaas ben ik door de jaren heen ook wat vriendschappen verloren. Mensen die ik al sinds klein meisje kende. Mensen van wie ik dacht nooit uit mijn leven te zullen verdwijnen. Of het nu komt door mijn gebrek aan sociale vaardigheden of door een andere oorzaak, de pijn word er niet minder om als ik denk aan ze. But that's life.
4 januari 2011
Joyce en zwangerschap.
Sinds gisteren werk ik op AT basis. Het gaat namelijk niet meer goed met mijn rug/bekken. Laat ik voorop stellen dat ik echt blij ben met mijn zwangerschap! Het is werkelijk een klein wondertje en ik geniet van elke trap die hij me geeft.
Wel vind ik de zwangerschap op zich erg tegenvallen. Ik wist wel dat ik last zou kunnen krijgen van kwaaltjes zoals misselijkheid en moe zijn maar dat ik zo ver/kort in de zwangerschap er al helemaal klaar mee ben had ik niet verwacht.
Zodra het ene kwaaltje verdwijnt steekt een andere de kop weer op. Zo blijf ik met grote regelmatig kokhalzen en overgeven. En vaak om werkelijk niks. Als één van de katten naast de bak geplast heeft begin ik al te kokhalzen. Gaat echt nergens over dus. Daarnaast is mijn lichaam ontzettend moe. Ik voel me vaak futloos en zonder energie. Alles is me al snel te veel en ben snel buiten adem. Terwijl mijn hoofd het daar absoluut niet mee eens is. Die wilt gaan poetsen, opruimen, orde scheppen, huiswerk maken. Ook heb ik nu enorm last van de hoeveelheid hormonen die door mijn bloed stroomt. Zo huil ik tegenwoordig om werkelijk alles. Word ik chagrijnig om niks. Zie ik soms alles zwart in. Maak ik me zorgen om alle kleine dingen en kan dingen moeilijk loslaten.
En nu dus mijn rug. Had er al wel even last van maar dacht dat ook dat er 'gewoon' bij hoorde. Alleen werd de afgelopen week de pijn alleen maar erger. Moest Sander me praktisch uit bed duwen anders kwam ik niet eens overeind. En na een kort bezoekje aan de dokter leerde ik dat het niet zozeer mijn rug was maar dat het mn bekken zijn die niet helemaal netjes meewerken. En die pijn straalt daarbij flink uit naar mn benen waardoor zelfs gewoon lopen niet echt lekker gaat en al helemaal niet zonder pijn. Dus na veel gejank, gepieker en slapeloze nachten besloten dat het echt niet meer gaat en me ziek gemeld. Al kan ik het erg moeilijk loslaten. Ik ben niet iemand die makkelijk thuis zit. En al helemaal niet als ik lichamelijk weinig kan en vrijwel niks anders kan doen dan stil zitten. Hell, ik ben zelfs twee keer overspannen en met depressie 'gewoon' gaan werken zo slecht kan ik er tegen (bij andere werkgever trouwens).
Ik wéét dat ik er niks aan kan doen en er niet voor kies om pijn te hebben, toch blijft het gewoon knagen. Ik voel me zowat schuldig naar mijn collega's en werkgever toe. Maar zoals Sander gister al zei, ik moet nu niet alleen aan mijn eigen gezondheid denken maar ook of vooral aan die van onze zoon. Die kan er verder natuurlijk ook niks aan doen en het is mijn taak hem zo gezond mogelijk op de wereld te zetten. Rest me alleen nog te leren om nu écht mijn grenzen te gaan aangeven, wat kan en wil ik wel doen en wat kan en wil ik echt niet. Iets waar ik mijn hele leven al moeite mee heb. Maar ook iets wat ik nu écht móet doen!
Sorry van het hele klaag verhaal.. Naast alle kwaaltjes en pijn ben ik dol gelukkig met onze zoon en kan ik niet wachten hem te verwelkomen op deze aardbol. Het kan mij alleen om meerdere redenen niet snel genoeg gaan tot 21 April.
Wel vind ik de zwangerschap op zich erg tegenvallen. Ik wist wel dat ik last zou kunnen krijgen van kwaaltjes zoals misselijkheid en moe zijn maar dat ik zo ver/kort in de zwangerschap er al helemaal klaar mee ben had ik niet verwacht.
Zodra het ene kwaaltje verdwijnt steekt een andere de kop weer op. Zo blijf ik met grote regelmatig kokhalzen en overgeven. En vaak om werkelijk niks. Als één van de katten naast de bak geplast heeft begin ik al te kokhalzen. Gaat echt nergens over dus. Daarnaast is mijn lichaam ontzettend moe. Ik voel me vaak futloos en zonder energie. Alles is me al snel te veel en ben snel buiten adem. Terwijl mijn hoofd het daar absoluut niet mee eens is. Die wilt gaan poetsen, opruimen, orde scheppen, huiswerk maken. Ook heb ik nu enorm last van de hoeveelheid hormonen die door mijn bloed stroomt. Zo huil ik tegenwoordig om werkelijk alles. Word ik chagrijnig om niks. Zie ik soms alles zwart in. Maak ik me zorgen om alle kleine dingen en kan dingen moeilijk loslaten.
En nu dus mijn rug. Had er al wel even last van maar dacht dat ook dat er 'gewoon' bij hoorde. Alleen werd de afgelopen week de pijn alleen maar erger. Moest Sander me praktisch uit bed duwen anders kwam ik niet eens overeind. En na een kort bezoekje aan de dokter leerde ik dat het niet zozeer mijn rug was maar dat het mn bekken zijn die niet helemaal netjes meewerken. En die pijn straalt daarbij flink uit naar mn benen waardoor zelfs gewoon lopen niet echt lekker gaat en al helemaal niet zonder pijn. Dus na veel gejank, gepieker en slapeloze nachten besloten dat het echt niet meer gaat en me ziek gemeld. Al kan ik het erg moeilijk loslaten. Ik ben niet iemand die makkelijk thuis zit. En al helemaal niet als ik lichamelijk weinig kan en vrijwel niks anders kan doen dan stil zitten. Hell, ik ben zelfs twee keer overspannen en met depressie 'gewoon' gaan werken zo slecht kan ik er tegen (bij andere werkgever trouwens).
Ik wéét dat ik er niks aan kan doen en er niet voor kies om pijn te hebben, toch blijft het gewoon knagen. Ik voel me zowat schuldig naar mijn collega's en werkgever toe. Maar zoals Sander gister al zei, ik moet nu niet alleen aan mijn eigen gezondheid denken maar ook of vooral aan die van onze zoon. Die kan er verder natuurlijk ook niks aan doen en het is mijn taak hem zo gezond mogelijk op de wereld te zetten. Rest me alleen nog te leren om nu écht mijn grenzen te gaan aangeven, wat kan en wil ik wel doen en wat kan en wil ik echt niet. Iets waar ik mijn hele leven al moeite mee heb. Maar ook iets wat ik nu écht móet doen!
Sorry van het hele klaag verhaal.. Naast alle kwaaltjes en pijn ben ik dol gelukkig met onze zoon en kan ik niet wachten hem te verwelkomen op deze aardbol. Het kan mij alleen om meerdere redenen niet snel genoeg gaan tot 21 April.
Abonneren op:
Posts (Atom)