Buikfoto #3

Buikfoto 20 weken en 6 dagen. We krijgen een zoon!

Buikfoto 18 weken en 2 dagen.

Joyce heeft contact.

Ik zit achter mn computer een beetje te internerden. Buik voelt erg solide en een beetje hard, teveel gedaan op het werk vandaag. Ik wrijf een beetje over mijn buik heen. Dan 'prik' ik een keertje met mijn vinger op de plek waar ik denk dat hij/zij ongeveer zit. En voel tegen mijn andere hand zacht gestommel (kan het niet anders omschrijven). Ik herhaal het nog een keer en nogmaals voel ik vooral van binnen gestommel. We hebben duidelijk contact... :')

Update.

Veel te vertellen en eigenlijk ook weer niet. Paps ligt inmiddels 3 weken in het ziekenhuis. Tegenvallers en meevallers wisselen elkaar regelmatig af. Inmiddels is hij officieel helemaal kankervrij. Ook is vorige week de stoma alweer terug gezet in plaats van over 2 a 3 maanden. Tegenvaller nu alleen is dat hij zodra hij iets eet meteen misselijk word. Dat schiet natuurlijk niet op qua ontlasting krijgen. Sinds vanmiddag mag/moet hij weer alles eten omdat het nu gewoon echt op gang moet komen allemaal. Blijft afwachten dus.

Met de baby gaat alles zo ver we weten goed. Buik lijkt met de dag groter te worden. De kwaaltjes worden er helaas niet minder om. S' morgens en vooral s'avonds als ik naar bed ga ben ik misselijk, soms tot overgeven toe. Ook de moeheid blijft al is het wel wat minder geworden. Verder voel ik hier en daar al wat getrappel/gestommel en drukt de baby vaak tegen mn maag waardoor het maagzuur fijn omhoog komt. En het werk valt me wat zwaarder wat ook wel logisch is natuurlijk. Dinsdag weer naar de verloskundige en 2 december naar het ziekenhuis voor de 20 weken update. I'll keep you posted.

Buikfoto 15 weken en 5 dagen.

Een heleboel nieuws.

Afgelopen donderdag ben ik voor de tweede keer bij de verloskundige geweest. Ik had nu een andere, deze was toch net ff wat leuker. Nadat ze even aan mijn buik had gevoeld concludeerde ze dat Beeb wat hoger zat al. Ook heb ik het hartje voor het eerst gehoord. Retesnel stoomlocomotiefje! Erg leuk en fijn om te horen. Verder vertelde ze dat ik voor de 20 weken echo naar ziekenhuis Rijnstate moet omdat ons kindje verhoogde kans heeft op een open gehemelte (zit in de familie). Daar hebben ze net wat gespecialiseerder apparatuur zodat ze daar beter naar kunnen kijken.
Verder was alles eigenlijk prima.

Vrijdagochtend is mijn paps geopereerd. En de operatie had eigenlijk niet beter kunnen gaan! Ze hebben 30 centimeter endeldarm verwijderd, niks geraakt qua zenuwen en spieren, buik nagezocht en geen kanker gevonden. Ook is het al duidelijk dat de stoma inderdaad een tijdelijke is. Vrijdagavond ben ik even op bezoek geweest en hij zag er supergoed uit. Hij was vooral erg blij dat hij nu even niet zelf naar de wc hoeft hihi. Gister is hij verhuist naar de gewone afdeling en nu is het gewoon een kwestie van aansterken. Al met al is dat dus allemaal goed afgelopen.

We gaan weer de goede kant op!

Dag vriend.

Vanmorgen hebben we alsnog Tommie in moeten laten slapen.

Nu heb je geen pijn meer. Rust zacht maatje.

Good news always comes with bad news part III.

Er stond ons dus nog wat heel wat meer ellende te wachten. We werden donderdag namelijk gebeld dat het weer slechter ging met Tommie. Hij bleef namelijk overgeven. Ze hebben toen een foto gemaakt en dachten een tumor te zien op een hele verkeerde plek. Ze gaven ons de keuze om hem in te laten slapen of opereren, al zou de kans dat hij er goed uit kwam erg klein zijn. We besloten hem nog een kans te geven en toch te laten opereren. Gelukkig maar wat er bleek dus helemaal geen tumor te zitten.
Zijn blaas was verkleefd en zijn darmen waren zo opgezet en geïrriteerd dat ze dat aanzagen voor een tumor.

Ze konden het 'fixen' en daarna moest hij het weer op eigen kracht gaan doen. Toen mijn ouders en zus vrijdagochtend bij hem gingen kijken lag hij er echter erg slecht bij. Zijn kop liet hij gewoon liggen en zijn ogen waren erg dof. Ook was hij weer aan het spugen volgens de dierenarts, een slecht teken. Toen ik een paar uur later ging kijken was hij wel een stuk opgeknapt. Hij ging zitten en keek alert rond. Maar zijn nieren deden nog steeds niet wat ze moesten doen. Zaterdagochtend zou er bloed geprikt worden om zijn nieren te kijken. Was er geen vooruitgang te zien moesten we hem alsnog inlaten slapen.

Dus gistermorgen gingen we met 5 man sterk naar Tommie toe om op de uitslag te wachten. En godzijdank was die positief. De nieren deden het weer een stuk beter. Nu was het echt alleen nog een kwestie dat hij weer ging eten, vooral niet meer zou spugen en weer gaan poepen. Ze zouden hem voor de zekerheid daar houden omdat je anders toch een risico loopt, stel dat hij thuis weer zou gaan spugen etc. Nu is Tommie redelijk eigenwijs en eet hij altijd alleen als wij erbij zijn. Gisteravond werden we inderdaad gebeld dat ze hem dwangmatig voeding hadden gegeven. Maar het was er wel ingebleven!

Straks mogen we weer eventjes bij hem kijken, hopelijk heeft hij dan nog steeds niet overgegeven. We durven eindelijk weer een beetje positief te zijn. Maar wat een ellendige week hebben we gehad.