Joyce en de verloskundige Part I

Gister dus onze intake bij de VK. Veel informatie gekregen en ook veel gegeven. Vanwege mijn gewicht mag ik sowieso niet thuis bevallen en mocht nu meteen mijn voorkeur voor het ziekenhuis aangeven, Zevenaar natuurlijk. Ook is het nog niet zeker of ik uberhaupt bij hun mag blijven of dat ik naar een Gynacoloog moet omdat mijn BMI eigenlijk te hoog is en ik risico loop op zwangerschaps suiker en ze vertelde dat Beeb daarom ook kon schommelen met suikers, ook nadat hij of zij geboren is. En dit willen we natuurlijk niet. Dit zou ze dus nog uitzoeken en horen we nog. Enige wat dus scheelt is dat ik niks aan hoef te komen, ik heb genoeg reserves die Beeb allemaal mag gebruiken (graag zelfs!).
Mijn bloeddruk was tot mijn verbazing goed. Had ik absoluut niet verwacht gezien de stress momenteel. Maar goed, mooi meegenomen natuurlijk.
Ook moet ik elke maand bij de HA even mijn urine laten checken omdat ik sowieso al verhoogde kans heb op blaasontsteking en mevrouw de VK vertelde dat als de infectie zich verspreid naar je nieren, je baarmoeder kan irriteren en de placenta los kan laten.
Ja, ze weet wel hoe ze het moet brengen.
Verder hebben we ook nog een donkere foto van de eerste echo meegekregen die hier trots op ons magneetbord prijkt (al zie je vrij weinig haha).
Verder hebben we een tas vol informatie en boekjes mee gekregen en wat zwitsal proef dingetje zoals zinkzalf.

Ik vond het een apart gesprek. Ze klonk een beetje als een doemdenker. Ik snap wel dat ze alles moet vertellen maar ik ga me nu misschien zorgen maken om dingen wat niet nodig is. Ze schrok trouwens wel toen ik vertelde dat mijn cyclus tussen de 50 en 58 dagen lag. Dit in combi met mijn gewicht is het een wonder dat we zwanger zijn geworden en al helemaal zo snel (haar woorden).

Maar deze zwangerschap koesteren deed ik sowieso al ;-).

Good news always comes with bad news.

Had ik de afgelopen blogjes nog alleen maar leuke dingen te melden, dit blogje word een stuk minder vrolijk.
Sinds juni had mijn vader last van het niet goed naar de wc kunnen. Vorige maand ging hij dan éindelijk naar de dokter, want hij was zelf aan het afvallen omdat hij maar minder ging eten. Maandag kreeg hij een darmonderzoek. En die kwam helaas negatief terug.

Er werd een grote tumor gevonden.

Volgens de dokter moeten we van het ergste uitgaan. Vandaag krijgt hij een MRI en CT scan om te kijken of er uitzaaiingen zijn, hier krijgen we maandag de uitslag van. Het is dus nog niet zeker of het daadwerkelijk kanker is maar daar lijkt het wel op. Het moet er sowieso uitgehaald worden dus een operatie zit er wel aan te komen. Maandag krijgen we de uitslag van de scans en weten we pas meer. Tot die tijd zitten we in een vreselijke onzekerheid.

En dan is het ironisch genoeg ook nog de maand van de kanker.

Joyce en de eerste echo Part II.

Inmiddels zijn we dus terug van de verloskundige. We hebben het hartje zien kloppen! Wat een fantastisch gezicht! Zo onwerkelijk nog. Er was al meteen een hoofd en een kont te onderscheiden. En na opmeten is onze Beeb 1,73 centimeter, wat erg grappig is gezien ik 1 meter en 73 centimeter ben xD. Dus makkelijk te onthouden.
4 Oktober gaan we voor een 2de echo en dan weten we echt hoever ik ben. De bevallingsdatum staat nu op 25 april! Das in ieder geval beter dan 30 april haha.

Het is nu echt echt... Ik ben zwanger... Ik word mama... :')

Joyce en de eerste echo.

Vanmiddag om half 1 gaat onze eerste echo plaats vinden. Zo spannend! Dan weten we hoe ver ik ben. Dan weten we uberhaupt of het wel écht is. Ik zal meteen posten als we wat weten dus hou het in de gaten! :)

Joyce is Zwanger.

Schreef ik een paar dagen terug nog dat ik een emo-trut was, nu weet ik hoe dat komt. Ik ben gewoon zwanger :D.
Het is nog heel pril (als het goed is 5 weken en 2 dagen) maar heb al best flink last van kwaaltjes. Zo ben ik vooral in de ochtend maar ook op andere momenten misselijk, doen mn boobs al ruim 2 weken pijn, ben ik verschrikkelijk moe en voel ik me nu al een opgeblazen kikker :P.
Nu heb ik in ieder geval genoeg inspiratie om over te bloggen :).

Maar nu ga ik toch echt héél even mn ogen dicht doen.

Joyce is een emo-trut.

Nauwelijks heb ik hier wat gepost de afgelopen maanden en ook mijn twitter page bleef angstvallig stil... Allemaal te maken met mijn persoonlijke welzijn.
En dan post je weer wat meer op twitter. Dan denk je: Dat van de tuin kan best nog een productief stukje opleveren.

En dan krijg je twee reacties die het hem doen. Die me dat zetje geven om toch wat harder te proberen om meer te posten. En dan krijg je toch stiekem wat waterige ogen.

Ik, Joyce, ben een emo-trut.

(Bedankt Summie en Luna!)

Joyce en de tuin.

Ik heb er al eerder over geschreven: Onze tuin. Al een paar keer zelfs. Dat het echt nodig gedaan moest worden. Op een gegeven moment werd het zo nodig dat we zelfs brieven kregen van de woningbouw. Die overigens steeds dreigender werden maar dat terzijde.

En daar zit je dan, met een tuin vol onkruid, oerwoud, gras met kale plekken en voor ons vreemde planten. Zowel ik als Sander hebben beide geen groene vingers, verre van zelfs. Zelfs ondank dat ik een 'groene' opleiding heb gedaan, het zit er niet in. Vriendin en huisgenoot K. en ik begonnen een paar weken terug aan de voortuin. Daar moest al het gras eruit. Een klus waarvan wij dachten: even de schouders eronder en klaar. Maar na een uur waren we nog niet eens op een kwart en waren we bekaf met blaren. Toen deed Sander een poging. Ook hij kwam niet ver.

Toen begonnen we maar met de achtertuin, dat was alleen een kwestie van onkruid eruit halen aan de ene kant. Even een pittig klusje maar binnen 2 dagen zag in ieder geval 1 kant van de achtertuin er toch wel ok uit. Maar de brieven van de woningbouw bleven komen en mijn stress over die tuin bleef stijgen. Ook het weer zat niet echt mee. Dan was het te warm of het kwam met bakken uit de lucht. Vorige week was mijn grens bereikt. En na een half uurtje op marktplaats zoeken kwam ik een advertentie tegen van iemand die vrijwel alles deed in de tuin. En hij had goeie reacties, ook niet weg natuurlijk. Nog dezelfde week is die meneer met nog een meneer langs gekomen. Ikzelf was op dat moment aan het werk maar volgens Sander waren ze hard aan het werk.

Ik wist niet wat ik zag toen ik thuis kwam. Een lege tuin! Al het onkruid weg! Al het gras weg! Zelfs tussen de tegels hadden ze alles verwijderd. Wat een opluchting. De twee heren waren hier net nog om alles aan te vegen en de laatste dingetjes weg te halen (die mij al niet eens opvielen). Wat een super mannen! En ok, het kost wat geld maar het resultaat is er wel naar. Vooral als je bedenkt hoeveel stress er nu van mijn schouders af is. Van de week even wat worteldoek erover heen leggen voordat het weer allemaal terug groeit en dan maar es gaan bedenken wat we echt met de tuin willen gaan doen! Iemand ideeën?