Soms, dan denk ik na over straks. Over later. Over een week of 5 (3 in mijn hoofd) zijn we niet meer langer met zijn tweeën. Maar met zijn drieën.
Enerzijds is het een beangstigende gedacht. ALTIJD, 24/7 de verantwoording over iemand. Zou ik de verantwoordelijkheid aankunnen? Heb ik wel een echt moeder instinct en zou ik weten wanneer er iets met mijn kleintje aan de hand is? En nog belangrijker, wat ik dan moet doen? Zou het goed gaan met borstvoeding geven? Zou ik wat over mijn sociale awkwardness heen komen en daadwerkelijk wat meer bij mensen/vrienden langsgaan? Kan ik straks wel bij de dokter of waar dan ook mijn mond kunnen opendoen als ik het ergens niet mee eens ben. Word ons kind een huilbaby? Zal hij straks makkelijk doorslapen of tot zijn 3de jaar ons elke nacht wakker schreeuwen? En hoe zit met de financiën? Zijn er dingen waar we geen rekening mee gehouden hebben? Zal ik nog toekomen aan school en belangrijker, er nog de motivatie voor hebben? Hoe gaan de katten reageren? Zal ons kind allergisch zijn en zouden we ze weg moeten doen?
Maar ik denk niet alleen aan de enge dingen. Ik vraag me ook af hoe het straks zal zijn om hem EINDELIJK vast te kunnen houden. Hoe hij zal klinken, wat het met me zal doen als ik hem hoor huilen. Hoe hij eruit ziet, zowel qua karakter als qua uiterlijk. Zou het echt een homo-tje worden zoals ik wel eens lachend denk of word het straks een stoere macho? Een allermansvriendje? Wat gaan zijn eerste woordjes worden? Wanneer zal hij voor het eerst gaan lachen? Welke bekken gaat hij trekken bij zijn eerste fruithapje? Word zo'n lekker dik baby-tje? Hoe gaat hij de katten straks pesten? Hoe nieuwsgierig zal hij worden over de wereld?
Maar, hoe dan ook. Ik hou nu onvoorwaardelijk van hem.
18 maart 2011
6 maart 2011
Joyce en de test.
Ik was al meer dan een half jaar gestopt met de pil. Niet omdat ik zwanger wilde worden maar vanwege de hormonen. Ik kwam er achter dat mijn psychische klachten er erger door werden. Netjes deden wij het dus gewoon met een regenjasje ;). Heel lang was al duidelijk dat we graag kinderen wilden, de vraag was alleen wanneer? Gezien ik nog bezig ben met een opleiding was het niet zo handig om tijdens mijn studie aan kinderen te beginnen. Maar jonger werd ik er natuurlijk ook niet op. Maar toen ik dus eenmaal gestopt was met de pil, bleek ik een cyclus te hebben van tussen de 50 en 58 dagen (voor de leken onder ons, gewoonlijk duurt een cyclus zo'n 28 dagen). Dit hield dus in dat ik in plaats van 1 keer in de maand, 1 keer in de 2 maanden een eisprong heb. En nog wisselend ook.
Volgens de boeken 'mag' je pas na een jaar proberen een medisch traject in. Eerst word dan gekeken of je beide vruchtbaar bent en aan de hand daarvan word er verder gekeken wat je kan gaan doen (of niet natuurlijk). Ik ging rekenen. Rond mijn 28ste ben ik klaar met school. Dan nog een jaar proberen. Dit zou dus inhouden dat ik dan al 29 zou zijn voor we zouden weten hoe of wat. En ik hoorde mijn biologische klok ineens een stuk harder tikken. Daarbij was ik er 80% zeker van dat ik héél veel moeite zou moeten doen om zwanger te raken (don't ask why), of dat ik zelfs onvruchtbaar zou zijn. Dus na heel lang wikken en wegen besloten we het er maar op te gokken. Weg met de condooms. Zo zouden we ruim anderhalf jaar hebben tot ik klaar was met school en als ik dan nog niet zwanger zou zijn konden we meteen door naar de dokter. Zou ons toch weer een jaar schelen.
Zo gezegd zo gedaan. Omdat we geen druk wilden (schijnt dat hoe erger je het wilt hoe moeilijker het is) hadden we het alleen half/half aan vriendin K vertelt. Wel hield ik op mijn telefoon met een handige Ap mijn cyclus bij en dus ook mijn vruchtbare dagen. Niet dat het zo was dat we móesten sexen tijdens die dagen maar we deden dan wel iets meer ons best. Verder waren we er nauwelijks mee bezig, ik nog steeds ervan overtuigd dat het toch niet 'zomaar' zou lukken.
Een paar maanden later voelde ik me ineens niet lekker. Ik weet zelfs nog dat ik op een ochtend ineens zoveel buikpijn kreeg dat ik dubbel klapte. Het eerste was ik toen dacht was dat mijn blaas weer op begon te spelen. Vroeger had ik namelijk erg vaak blaasontsteking waardoor ik niet kon lopen van de buikpijn, en dit voelde precies zo. Ook was ik misselijk maar dat weet ik aan een opkomend griepje, lief was immers de week ervoor ziek geweest. Omdat mijn cyclus niet regelmatig is kon ik er niet echt op vertrouwen wanneer ik precies ongesteld moest worden. Ik ging altijd uit van de langste (58 dagen) voor ik eraan begon te denken dat ik wel eens overtijd kon zijn. Dus toen ik op 60 dagen zat ging ik toch twijfelen. Zou ik een test halen of niet? na overleg met lief besloten we het er toch op te wagen. Ik kocht zelfs zo'n verpakking met 2 testen, zodat als deze negatief was ik voor de volgende keer vast een test had. Ik wachtte tot lief thuis was en plaste over het staafje. Gezien ik vroeger zoveel in potjes moest plassen kon ik goed mikken dus dan gaat de test sneller, hoe meer urine, hoe sneller het bij het ja/nee gedeelte is (klinkt vaag voor leken maar kan het niet anders uitleggen haha).
Ik legde de test voor me op de grond terwijl ik verder plaste en zag al heel snel een plusje verschijnen. Mijn hart ging meteen 100x sneller. Een plusje!! Kreeg ik niet normaal maar 1 klote streepje? Ik ging twijfelen dus riep meteen naar lief dat hij op het doosje moest kijken wat er op stond. Lief stond nog steeds te zoeken toen ik helemaal hyper de wc uitkwam, de stick in mijn handen. Ik griste het bijna uit zijn handen, ik wil het NU NU NU weten. En na 5 x de tekst te hebben gelezen kon ik alleen nog maar oh my god zeggen. Ik begon te huilen en lief knuffelde me. Ik heb geloof ik de uren daarna alleen maar oh my god kunnen zeggen, meer kwam er simpelweg niet uit. Een uur of wat later heb ik die 2de test ook nog gedaan, just to be sure. En ook die bleek natuurlijk hartstikke positief. We waren zwanger!
Volgens de boeken 'mag' je pas na een jaar proberen een medisch traject in. Eerst word dan gekeken of je beide vruchtbaar bent en aan de hand daarvan word er verder gekeken wat je kan gaan doen (of niet natuurlijk). Ik ging rekenen. Rond mijn 28ste ben ik klaar met school. Dan nog een jaar proberen. Dit zou dus inhouden dat ik dan al 29 zou zijn voor we zouden weten hoe of wat. En ik hoorde mijn biologische klok ineens een stuk harder tikken. Daarbij was ik er 80% zeker van dat ik héél veel moeite zou moeten doen om zwanger te raken (don't ask why), of dat ik zelfs onvruchtbaar zou zijn. Dus na heel lang wikken en wegen besloten we het er maar op te gokken. Weg met de condooms. Zo zouden we ruim anderhalf jaar hebben tot ik klaar was met school en als ik dan nog niet zwanger zou zijn konden we meteen door naar de dokter. Zou ons toch weer een jaar schelen.
Zo gezegd zo gedaan. Omdat we geen druk wilden (schijnt dat hoe erger je het wilt hoe moeilijker het is) hadden we het alleen half/half aan vriendin K vertelt. Wel hield ik op mijn telefoon met een handige Ap mijn cyclus bij en dus ook mijn vruchtbare dagen. Niet dat het zo was dat we móesten sexen tijdens die dagen maar we deden dan wel iets meer ons best. Verder waren we er nauwelijks mee bezig, ik nog steeds ervan overtuigd dat het toch niet 'zomaar' zou lukken.
Een paar maanden later voelde ik me ineens niet lekker. Ik weet zelfs nog dat ik op een ochtend ineens zoveel buikpijn kreeg dat ik dubbel klapte. Het eerste was ik toen dacht was dat mijn blaas weer op begon te spelen. Vroeger had ik namelijk erg vaak blaasontsteking waardoor ik niet kon lopen van de buikpijn, en dit voelde precies zo. Ook was ik misselijk maar dat weet ik aan een opkomend griepje, lief was immers de week ervoor ziek geweest. Omdat mijn cyclus niet regelmatig is kon ik er niet echt op vertrouwen wanneer ik precies ongesteld moest worden. Ik ging altijd uit van de langste (58 dagen) voor ik eraan begon te denken dat ik wel eens overtijd kon zijn. Dus toen ik op 60 dagen zat ging ik toch twijfelen. Zou ik een test halen of niet? na overleg met lief besloten we het er toch op te wagen. Ik kocht zelfs zo'n verpakking met 2 testen, zodat als deze negatief was ik voor de volgende keer vast een test had. Ik wachtte tot lief thuis was en plaste over het staafje. Gezien ik vroeger zoveel in potjes moest plassen kon ik goed mikken dus dan gaat de test sneller, hoe meer urine, hoe sneller het bij het ja/nee gedeelte is (klinkt vaag voor leken maar kan het niet anders uitleggen haha).
Ik legde de test voor me op de grond terwijl ik verder plaste en zag al heel snel een plusje verschijnen. Mijn hart ging meteen 100x sneller. Een plusje!! Kreeg ik niet normaal maar 1 klote streepje? Ik ging twijfelen dus riep meteen naar lief dat hij op het doosje moest kijken wat er op stond. Lief stond nog steeds te zoeken toen ik helemaal hyper de wc uitkwam, de stick in mijn handen. Ik griste het bijna uit zijn handen, ik wil het NU NU NU weten. En na 5 x de tekst te hebben gelezen kon ik alleen nog maar oh my god zeggen. Ik begon te huilen en lief knuffelde me. Ik heb geloof ik de uren daarna alleen maar oh my god kunnen zeggen, meer kwam er simpelweg niet uit. Een uur of wat later heb ik die 2de test ook nog gedaan, just to be sure. En ook die bleek natuurlijk hartstikke positief. We waren zwanger!
1 maart 2011
Joyce is graag op tijd.
De (weinige) mensen die Sander en mij in het echie kennen kunnen allemaal 1 ding erkennen. Namelijk dat wij ontzettend veel op elkaar lijken. Soms tot het enge af. Op zich is het misschien niet zo heel raar, we schelen immers maar 1 dag in leeftijd. Héél soms lijkt het zelfs wel eens of 1 van ons stiekem geadopteerd is en dat we eigenlijk gewoon een tweeling zijn.
We hebben ten eerste dezelfde weirde humor. Zo weird dat andere onze grapjes onderling of naar elkaar niet snappen. Ook doen we de hele dag door 'stukjes'. 1 van ons zegt dan een zin (9 van de 10 keer uit friends) en dan doen we gerust zo een hele scene na. Of we horen een woord of geluid en reageren dan precies hetzelfde. Vaak maken we ook elkaars zinnen af. Of vraag ik hem wat hij wilt eten en antwoord dan iets wat ik ook in mijn hoofd had. Allebei zijn we redelijk (lees erg) pc verslaafd. We houden van dezelfde films en series. Beide hebben we in het verleden soortgelijke psychische problemen gehad, wat ons dichter naar elkaar brengt. Beide zijn we gevoelig en hebben we een zwak voor alles wat cute is. Beide zijn we nogal sociaal gestoord en zitten gewoon het liefst thuis, samen met alleen de beesten om ons heen. Beide hebben we een hekel aan bellen maar kunnen we niet zonder telefoon. Beide houden we van (bijna) dezelfde muziek en zijn we verslaafd aan het raden van bands en/of acteurs uit films. Ook hebben we nog nooit echt ruzie gehad.
Er is alleen 1 ding waar we ENORM in verschillen. Dat is ook meteen de enigste maar wel ergste ergernis tussen ons. En dat is geduld. Beide bezitten we het maar beide op een TOTAAL ander vlak. Ik ben bijvoorbeeld met mijn cliënten ontzettend geduldig. Het is dat ik anders met andere cliënten in tijd nood kom, maar een cliënt die lastig is met eten? Laat mij die maar doen. Ik kan zo een uur zitten, geen probleem. Ook als ze ergens anders langer de tijd voor nodig hebben, no problem. Ik kan wachten en lang ook. Ook als ik een cliënt of collega 100x iets moet uitleggen, geen probleem. Daarentegen heb ik met mezelf weinig geduld. Ook met familie heb ik vaak een korter lontje als ik niet meteen begrepen en gesnapt word. Bij Sander is dit dus redelijk andersom. Met mij heeft hij echt engelengeduld. En geloof me, dat is vaak nodig met mijn rare buien. Ook met de katten of dingen in huis fixen kan hij wachten. Dit is nog allemaal redelijk te doen, op deze manier vullen we elkaar toch aan.
Maar dan. Het grootste geduld verschil. Ik ben een enorm perfectionist en heb daardoor een tic. Namelijk dat ik ABSOLUUT niet te laat wil komen. Of het nou voor werk is, een afspraak, een bus, ik ben ALTIJD veel en veel te vroeg. Zo sta ik MINIMAAL 10 minuten van de voren al bij de bus. Je zal hem maar missen. Zelfde geld voor de trein. Liever zit ik 15 minuten of langer te wachten dan op het laatste moment van huis te gaan. Ook al weet ik dat het maar hooguit 7 a 8 minuten lopen is, ik vertrek standaard een half uur eerder. Als ik een belangrijke afspraak heb (bijvoorbeeld dokter, tandarts, verloskundige, noem maar op) dan zit ik er 15 tot 30 minuten eerder. Ik vind het niet erg om te wachten, ik vermaak me wel. Vind het ook niet erg als anderen dan wat te laat komen. Allemaal geen probleem. En dan Sander. Die heeft een BLOED hekel aan wachten. Ik geef een voorbeeld. Wij wonen echt pal tegenover de bushalte. Hooguit 1 minuut lopen. De bus vertrekt hier 42 minuten over het heel. Sander vertrekt rustig pas op de 40ste minuut van huis. Of nog erger, hij trekt dan pas zijn schoenen en jas aan. Zelfde als hij met de trein gaat. Moet hij bijvoorbeeld de trein van 30 minuten over het heel hebben, maakt hij 20 minuten over het heel pas langzaam aanstalten om te gaan. Checkt op zijn gemak of hij alles bij zich heeft, doet langzaam zijn schoenen een keer aan, aait de katten nog een keer. Bijna altijd komt hij net op tijd aan op zijn werk. Terwijl ik er dus RUIM op tijd ben. Vaak neem ik zelfs een trein eerder, want hij zal maar vertraging hebben.
Je begrijpt, hierin zijn wij dus echt uitersten. Je kan je dan misschien ook voorstellen dat als wij samen ergens heen moeten dit nog al eens voor ergernis zorgt. Bij hem omdat hij geen zin heeft zo vroeg te gaan en op de afgesproken plek te moeten wachten, ik op mijn beurt, erger me eraan dat ik me moet haasten en stressen of we wel op tijd komen. Gister was zo'n voorbeeld weer. We gingen samen naar de verloskundige, half 12 stond de afspraak. Lief vraagt hoe laat ik wil gaan. Om discussie te voorkomen zeg ik kwart over 11 (het is 5 minuten rijden). Wat ik dan eigenlijk bedoel is dus ook echt om 11:15 vertrekken. Dus om 11:00 zoek ik mijn spullen al bij elkaar, doe mijn schoenen aan, ga nog een keer plassen. 11:05 sta ik al met mijn jas in mijn handen en vraag lief zijn schoenen aan te doen. Grappig dat hij is zegt hij gewoon droog: het is nog geen 11:15. Drammerig als ik ben blijf ik net zo lang zeuren dat lief uiteindelijk 11:10 alsnog zijn schoenen en jas aandeed terwijl ik de scooter ging pakken en starten. En we dus alsnog om 11:15 wegreden.
Geen zorgen hoor, beiden moeten we hier eigenlijk wel om lachen, het is niet zo dat we staan te bekvechten dat we wel/niet al willen gaan. En ik krijg toch altijd mijn zin ;-).
(Waar ik dan stiekem om moest lachen gister was dat het bij de verloskundige enorm uitliep en we pas rond kwart voor 12 naar binnen gingen. Ook later in het ziekenhuis werden we pas 30 minuten later geholpen. En ik zat rustig ontspannen terwijl lief zich dood verveelde. Maar ik maak het altijd weer goed ;-).)
We hebben ten eerste dezelfde weirde humor. Zo weird dat andere onze grapjes onderling of naar elkaar niet snappen. Ook doen we de hele dag door 'stukjes'. 1 van ons zegt dan een zin (9 van de 10 keer uit friends) en dan doen we gerust zo een hele scene na. Of we horen een woord of geluid en reageren dan precies hetzelfde. Vaak maken we ook elkaars zinnen af. Of vraag ik hem wat hij wilt eten en antwoord dan iets wat ik ook in mijn hoofd had. Allebei zijn we redelijk (lees erg) pc verslaafd. We houden van dezelfde films en series. Beide hebben we in het verleden soortgelijke psychische problemen gehad, wat ons dichter naar elkaar brengt. Beide zijn we gevoelig en hebben we een zwak voor alles wat cute is. Beide zijn we nogal sociaal gestoord en zitten gewoon het liefst thuis, samen met alleen de beesten om ons heen. Beide hebben we een hekel aan bellen maar kunnen we niet zonder telefoon. Beide houden we van (bijna) dezelfde muziek en zijn we verslaafd aan het raden van bands en/of acteurs uit films. Ook hebben we nog nooit echt ruzie gehad.
Er is alleen 1 ding waar we ENORM in verschillen. Dat is ook meteen de enigste maar wel ergste ergernis tussen ons. En dat is geduld. Beide bezitten we het maar beide op een TOTAAL ander vlak. Ik ben bijvoorbeeld met mijn cliënten ontzettend geduldig. Het is dat ik anders met andere cliënten in tijd nood kom, maar een cliënt die lastig is met eten? Laat mij die maar doen. Ik kan zo een uur zitten, geen probleem. Ook als ze ergens anders langer de tijd voor nodig hebben, no problem. Ik kan wachten en lang ook. Ook als ik een cliënt of collega 100x iets moet uitleggen, geen probleem. Daarentegen heb ik met mezelf weinig geduld. Ook met familie heb ik vaak een korter lontje als ik niet meteen begrepen en gesnapt word. Bij Sander is dit dus redelijk andersom. Met mij heeft hij echt engelengeduld. En geloof me, dat is vaak nodig met mijn rare buien. Ook met de katten of dingen in huis fixen kan hij wachten. Dit is nog allemaal redelijk te doen, op deze manier vullen we elkaar toch aan.
Maar dan. Het grootste geduld verschil. Ik ben een enorm perfectionist en heb daardoor een tic. Namelijk dat ik ABSOLUUT niet te laat wil komen. Of het nou voor werk is, een afspraak, een bus, ik ben ALTIJD veel en veel te vroeg. Zo sta ik MINIMAAL 10 minuten van de voren al bij de bus. Je zal hem maar missen. Zelfde geld voor de trein. Liever zit ik 15 minuten of langer te wachten dan op het laatste moment van huis te gaan. Ook al weet ik dat het maar hooguit 7 a 8 minuten lopen is, ik vertrek standaard een half uur eerder. Als ik een belangrijke afspraak heb (bijvoorbeeld dokter, tandarts, verloskundige, noem maar op) dan zit ik er 15 tot 30 minuten eerder. Ik vind het niet erg om te wachten, ik vermaak me wel. Vind het ook niet erg als anderen dan wat te laat komen. Allemaal geen probleem. En dan Sander. Die heeft een BLOED hekel aan wachten. Ik geef een voorbeeld. Wij wonen echt pal tegenover de bushalte. Hooguit 1 minuut lopen. De bus vertrekt hier 42 minuten over het heel. Sander vertrekt rustig pas op de 40ste minuut van huis. Of nog erger, hij trekt dan pas zijn schoenen en jas aan. Zelfde als hij met de trein gaat. Moet hij bijvoorbeeld de trein van 30 minuten over het heel hebben, maakt hij 20 minuten over het heel pas langzaam aanstalten om te gaan. Checkt op zijn gemak of hij alles bij zich heeft, doet langzaam zijn schoenen een keer aan, aait de katten nog een keer. Bijna altijd komt hij net op tijd aan op zijn werk. Terwijl ik er dus RUIM op tijd ben. Vaak neem ik zelfs een trein eerder, want hij zal maar vertraging hebben.
Je begrijpt, hierin zijn wij dus echt uitersten. Je kan je dan misschien ook voorstellen dat als wij samen ergens heen moeten dit nog al eens voor ergernis zorgt. Bij hem omdat hij geen zin heeft zo vroeg te gaan en op de afgesproken plek te moeten wachten, ik op mijn beurt, erger me eraan dat ik me moet haasten en stressen of we wel op tijd komen. Gister was zo'n voorbeeld weer. We gingen samen naar de verloskundige, half 12 stond de afspraak. Lief vraagt hoe laat ik wil gaan. Om discussie te voorkomen zeg ik kwart over 11 (het is 5 minuten rijden). Wat ik dan eigenlijk bedoel is dus ook echt om 11:15 vertrekken. Dus om 11:00 zoek ik mijn spullen al bij elkaar, doe mijn schoenen aan, ga nog een keer plassen. 11:05 sta ik al met mijn jas in mijn handen en vraag lief zijn schoenen aan te doen. Grappig dat hij is zegt hij gewoon droog: het is nog geen 11:15. Drammerig als ik ben blijf ik net zo lang zeuren dat lief uiteindelijk 11:10 alsnog zijn schoenen en jas aandeed terwijl ik de scooter ging pakken en starten. En we dus alsnog om 11:15 wegreden.
Geen zorgen hoor, beiden moeten we hier eigenlijk wel om lachen, het is niet zo dat we staan te bekvechten dat we wel/niet al willen gaan. En ik krijg toch altijd mijn zin ;-).
(Waar ik dan stiekem om moest lachen gister was dat het bij de verloskundige enorm uitliep en we pas rond kwart voor 12 naar binnen gingen. Ook later in het ziekenhuis werden we pas 30 minuten later geholpen. En ik zat rustig ontspannen terwijl lief zich dood verveelde. Maar ik maak het altijd weer goed ;-).)
Abonneren op:
Posts (Atom)